سینما پر رونقترین، پربارترین و جنجالیترین تاریخ را پشت سرگذاشته است، چرا که این وسیلهی ارتباطی اولاً با عواطف، اخلاق، فرهنگ و اعتقادادت مردم سروکار دارد و قادر است افکار و اعتقادات خاصی را به مخاطبان خود القاء کند؛ ثانیاً از آغاز پیدایش تا به امروز هر دم عرصههای تازهئی را فتح کرده و در عرض یک سده توانسته بهطور مداوم حوزههای نفوذ خود را گسترش دهد. تصاویر متحرک امروز او مؤثرترین وسایل ارتباطی جمعی، پرجاذبهترین ابزار بیان فکری و هنری، پرمخاطبترین وسایل سرگرمی، و بزرگترین صنایع سودآور جهان بهشمار میرود، چنانکه آن را یک ”زبان مشترک جهانی“ میشناسند و پیدایش آن را با اختراع چاپ مقایسه میکنند.
تاریخ سینما، چنانکه تا به امروز تجربه کردهایم، تاریخ سینمای داستانی (روائی) بوده است. بسیاری از بهترین فیلمهائی که تاکنون ساخته شدهاند توسط هنرمندانی خلق شدهاند که هدفشان فراتر از محدودههائی بوده که گاه برای آن قائل شدهاند، و شواهد بسیار وجود دارد که از دههی ۱۹۵۰ به بعد سینما بهسوی بیانی غیرروائی گرایش داشته است. اما این واقعیت برجاست که زبان مشترک جهانی در سینما، از اواخر سدهٔ نوزدهم تاکنون، هم از لحاظ لحن روال، و هم از نظر ساختار، یک وسیلهٔ داستانگو و روائی بوده است.
