اندیشمندان مدیریت بر این باورند که تنها اصل ثابت کنونی در عرصه کسب و کار، اصل ”تغییر“ است. به این ترتیب، مدیران سازمان‌ها وظیفه سنگینی برای هدایت و کنترل متغیرهای تغییر، برعهده دارند؛ در یک تقسیم‌بندی کلی این متغیرها به دو دسته ”درون سازمانی“ و ”برون‌سازمانی“ تبدیل می‌شوند که هر یک ویژگی‌های خاص و منحصر به فرد دارند.

در شرایط کنونی به‌دلیل این که متغیرهای برون‌سازمانی در دل خود پیچیدگی‌های خاصی دارند، هدایت و کنترل آنها بسیار مشکل‌تر از هدایت متغیرهای درون‌سازمانی می‌نماید؛ البته شاید به بیان بهتر بتوان گفت که جنس مدیریت این دو دسته تغییر متفاوت است، تأثیر بر متغیرهای درون‌سازمانی، بیشتر حالت پیشگیرانه دارد، به‌عنوان نمونه با کمی دقت در فرآیند جذب نیروی انسانی و انتصاب مدیران می‌توان تا حد زیادی این متغیرها را کنترل کرد، اما متغیرهای برون‌سازمانی در شرایط کنونی کسب و کار بسیار پویا و در بسیاری ابعاد ناشناخته است. به‌همین سبب مدیران در شرایط کنونی ترجیح می‌دهند که با ایجاد ثبات نسبی در متغیرهای درون‌سازمانی، توان و تلاش خود را برای مدیریت متغیرهای برون‌سازمانی به‌کار بگیرند. به‌ویژه این‌که در بسیاری موارد تأثیرگذاری بر این متغیرها از حوزه تأثیرگذاری مدیران و سازمان خارج است.