بسمه تعالی

جناب آقای دکتر محمود احمدی نژاد

ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

با سلام

احتراما ضمن تبریک آغاز سال ۱۳۸۷ خورشیدی ، لازم دیدم که در ابتدای شروع فعالیتهای کاری سال جدید نکاتی را به عرض برسانم .

به استحضار عالی میرساند که مدّت زیادی است برخی جریانها در کشور براه افتاده اند و با بی رحمانه ترین وضع ممکن و تمام توان خود عرصه را به تولیدکنندگان تنگ کرده‌اند و هر روز وضع را سیاه و سیاهتر نشان می‌دهند، بعنوان مثال بانکها از طرفی در کار انجام امور روزمرّة تولیدکنندگان کارشکنی میکنند و از طرفی به پشتیبانی کنندة حجم بسیار بالایی از واردات کالای مصرفی درحال تولید در کشور تبدیل شده‌اند . متاسفانه وزارت بازرگانی هم بدون توجه به اهداف توسعه ملّی، به صدور بلا درنگ مجوز واردات انواع کالای مصرفی اقدام میکند و ایران را به بزرگترین بازار منطقه برای بنجلهای دنیا تبدیل کرده است، بدون اینکه کوچکترین امتیازی در این میان برای تولیدات وطنی بوجود آمده باشد و یا آنکه حتی استراتژی مشخّصی در این زمینه پیگیری شده باشد.

بسیاری از سازمانها یا نهادهای وابسته به دولت به فراخور موقعیت و اختیاراتی که دارند، درصددند تا با استفاده از سرمایه‌هایی که میتواند در صورت اختصاص پیدا کردن به بخش تولید ، بالاترین مقدار سوددهی را برای کشور داشته باشد و تولید را نیز بهینه و نهادینه نمایند، به وارد کردن بخشی از موادّ مورد مصرف جامعه میپردازند تا سودهای نجومی مقطعی را به جیب بزنند و در این وانفسا به جز آن برادر گرامی هیچکس فریاد بحقّ تولیدکنندگان ضربه خورده از این مسئله را نمی‌شنود. وزارت اقتصاد با تکیه بر قانون ناکارآمد و ضدّ تولید تجمیع عوارض همه گونه کارشکنی را در راه تولید نموده است و بجای دریافت مالیات از مصرف کنندگان نهایی کالا و خدمات ، اخذ مالیاتهای سنگین از تولیدکنندگان را به جایی رسانده که در اثر ناتوانی واحدهای تولیدی از پرداخت مبالغ مالیاتهای بریده شده و بالاتر رفتن تصاعدی ماهانة مبالغ دیرکرد، آنان را با بحرانهای مالی خطرناکی روبرو میکند که دیگر توان بلند شدن از جای خود را ندارند . برخی دیگر از سازمانهای مختلف دولتی نیز مدّتهاست که بدنبال دریافت مبالغی از تولیدکنندگان هستند . سازمان تامین اجتماعی کارخانه به کارخانه سرک میکشد و با هزاران عنوان مختلف سعی در گرفتن مبالغ غیرحق، به هر نحو ممکن از کار تولید میکند . ادارات راه و ترابری در تمامی استانهای کشور ، به جرم اینکه تولیدکنندگان بابت نشانه‌گذاری در جادّه‌های بعضا بی‌آب و علف و معرّفی محلّ کارخانه‌شان پولی نداده‌اند ، راه افتاده اند و به بهانه اینکه تابلوهای آنان در حریم قانونی راهها ! قرار گرفته است ، در جادّه‌های کشور تابلوهای نشان دهندة شرکتها و کارخانجات را میکنند تا آنان مجبور شوند با هزینه‌های بسیار سنگین به دامن موسسات تبلیغاتی طرف قرارداد با سازمان مذکور پناهنده شوند . در حالی که کارخانه ها با وضع موجود یکی پس از دیگری به تعطیلی کشانده میشوند ، طلب کردن مبالغی مد شده است و آن عبارتست از شکایت نیروی کاری که در اثر آنچه در بالا شرح داده شد بیکار شده است از کارفرما و ادّعای مختلف آنان مبنی بر خسارت ضرر و زیان دورانی که در آن کارخانه مشغول بکار بوده‌اند ! درحالی که معمولا کلیة حقوق قانونی آنان بلافاصله بعد از تعطیل شدن تولید توسط کارفرما پرداخت میشود . چرا که از دیدگاه بسیاری از کارفرمایان متعهّد هموطن، کارگر وکارفرما در امر تولید هر دو از یک خانواده‌اند و به مصداق سخن معروف (( چو عضوی بدرد آورد روزگار ................ دگر عضوها را نماند قرار )) هیچ کارفرمایی نخواهد توانست ضعف و ناتوانی مالی و سختی زندگی نیروی انسانی تحت مدیریت خود را تاب آورد . جالب اینجاست که دادگاهها نیز بدون کوچکترین اطّلاعی از امر تولید کارفرما را به گونه‌های مختلف محکوم به پرداخت جریمه‌های سنگین میکنند . سازمان حفاظت از محیط‌زیست به جان صنایع افتاده و با ترفندهای مختلف درصدد کسب درآمد ! از فعالان بخش تولید است. با وجود دارا بودن تشکیلات عریض و طویلی بنام وزارتخانه جهاد کشاورزی برای پشتیبانی از بخش کشاورزی کشور و سر و سامان دادن به وضع این بخش ، بخاطر منفعت طلبی و بی‌برنامگیهای گردانندگان آن سازمان و نقش آفرینی گروهی از دلّالان خاصّ ، کشاورزان این سرزمین نتوانستند در سال گذشته نهاده‌های مورد نیاز عملیات زراعی را تهیه کنند و یا اگر موفّق به تهیة آن شدند ، با مشقّت فراوان و پناه بردن به دلالان بازار سیاه بوده است و این در حالی صورت گرفته که انبارهای شرکت خدمات حمایتی مملوّ از کودهای وارداتی ای بوده است که در اثر صرف کردن اعتبارات خرید داخل سال ۱۳۸۵ در امر واردات و به تعطیلی کشیدن تولیدکنندگان این بخش ، از خارج خریداری شده است . این مسئله که به گونه‌ای هدایت شده در جریان است باعث خواهد شد در یک چرخة شبه طبیعی و با تکیه بر استهلاک پر سرعت خاک ، در چند سال آینده تولیدات بخش کشاورزی کشور توجیه خود را از دست بدهند و پایه‌های بخش کشاورزی ، بعنوان زیربنای اقتصاد ملّی سرزمین ایران به نابودی کشیده شود و در کشوری که سالها بر مبنای تولیدات کشاورزی‌اش اداره میشده ، محتاج واردات غذا از سراسر دنیا شویم .

در چنین شرایطی است که زبان کسانی که همواره در صدد تجویز و ترویج روسپیگری اقتصادی ( که فقط در شان خودشان است) برای این ملّت هستند ، درازتر از قبل شده و ارباب تولید را که روزانه با هزاران مشکل ایجاد شده دست و پنجه نرم میکنند و توانی برای انجام کار اصلی خود ندارند و در حقیقت در اثر سختی و بروکراسی و صرف توان خود برای حلّ مشکلات تصنّعی پیش روی به روزمرّه‌گی افتاده‌اند را به کم‌کاری و فرصت‌طلبی و عدم بهره وری و هزاران انگ ناچسب دیگر متّهم میکنند و با این بهانه‌ها، قدرتمندتر از همیشه در شیپور بدصدای خود میدمند تا خدمتگزاری بهتری را برای اربابانشان ، دلالان جهانی یا همان سرمایه‌داری تجاری جهانی انجام داده باشند و حجم واردات را بیشتر و بیشتر کنند .

جناب آقای رئیس جمهور، اگر قرار است درب بر همین پاشنه بچرخد و شعار حضرتعالی مبنی بر حمایت از تولید بعنوان محور توسعه را اینگونه برای مردم تعبیر کنند و ادارة امور کشور را به چنین سمت و سویی ببرند، بفرمایید تا بدانیم با چه کسانی طرف هستیم و برنامة اینان را نیز بدانیم تا مردمانی که پاره‌های تن ملّت هستند و با همة وجود خود در خدمت توسعة اقتصادی کشور قرار گرفته اند و سرمایه‌های ملّی ملّت را در چوب و سنگ و خاک و آهن و آجر کرده‌اند تا کارخانه‌ای بسازند و اشتغالی بیارایند و موجبات ایجاد ثروت و بالا رفتن درآمد ناخالص ملّی و مولّد بودن قشر بزرگی از هموطنان را فراهم کنند ، تکلیف خود را بدانند و بدانند که آیا نظر این دلالان آبرو و حیثیت ملّی اینست که همه ی مردم ایران شغلی را که مورد پسند سرمایه‌داری تجاری جهانی و نوکران داخلی آنهاست پیشه کنند تا در کنار خدمتگذاری آنان سودهای نجومی را با قابلیت دسترسی چندین برابر تولید تجربه کنند ؟ و این عبرتی شود تا کسانی که در تدارک جمع کردن سرمایه و فراهم کردن ملزومات شروع کار تولیدی هستند نیز تکلیف خود را بدانند و بی جهت در این شرایط سخت و دشوار و با وجود بهره‌های بالای نامعقول پرداختی بانکها کشور که که اخیرا به ۵/۱۸ درصد رسیده است و حتّی مردمان اروپا را نیز به وسوسة سپرده‌گذاری در بانکهای ایران و دریافت سودهای چندین برابر دیگر نقاط دنیا انداخته است ، از ایجاد اشتغال مولّد در هراس باشند ؟ اعتقاد داریم که باید شرایطی بوجود آید تا این گروه از مردم سرمایه‌هایی را که در اصل متعلّق به همة ملّت ایران است و باید پشتیبان قدرت اقتصادی ما باشد و به خدمت ملّت درآید و بایستی بتواند با تکیه بر ارجحیّت تولید در همه حال ، با راههای دیگری که به آنها سود پیشنهاد میشود رقابت نماید را بدون ترس از شکست خوردن و به تعطیلی کشیده شدن کسب و کارشان برای سرمایه گذاری تولیدی و گسترش اشتغال مولّد به جریان بیاندازند . تجربه دنیا نشان داده است که روسپیان تجاری نمی‌توانند برای ملّت خود تولید ثروت و ارزش افزوده و ایجاد اشتغال نمایند و سربلندی ملّی را رقم زنند .

در خاتمه استدعا دارد نسبت به تعیین خطّ مشی عملی دولت در خصوص خدمت‌رسانی صحیح و بدون کم و کاست به مردم و عاشقان توسعة ملّی و همچنین ترسیم خطّ قرمزهایی که نقش بازدارنده را در مقابل رفتار اقتصادی سازمانهای دولتی بخصوص نسبت به اخلال در نظم اقتصادی کشور خواهد داشت، دستورات لازم را مبذول فرمائید و جهت دسترسی هرچه سریعتر به اهداف مقدّسی که بارها اعلام فرموده‌اید، کارشکنان توسعه ملّی و واپسزدگان اجتماعی که در این راه سنگ‌اندازی میکنند و مشکل‌آفرین هستند را بدون در نظر گرفتن تعارفات مرسوم کنار بگذارید تا با حضور نیروهای آگاه، متعهّد و وطن‌پرست در پستهای کلیدی کشور، راه برای خدمتگذاری هرچه بهتر اقشار مولّد جامعه هموار گردد .

در این راه، خانه صنعت و معدن، بعنوان شبکة فراگیر تولیدی کشور با تمام توان نرم‌افزاری و سخت‌افزاری خود از صداقت و پایمردی آنجناب سپاسگزار است .