فلسطین، سرزمین مقدس تمامی ادیان توحیدی، صحنه حوادث تلخی است. در یك سوی این میدان مبارزان فلسطینی در صفوفی فشرده به جای ایستادن در برابر صهیونیستها، یكدیگر را نشانه رفتهاند و در سوی دیگر سران آمریكا و اسرائیل، در میان بیتفاوتی و انفعال جهان عرب به برنامهریزی برای سرنوشت مردمان این سرزمین نشستهاند.
رویدادهای اخیر فلسطین به مثابه سناریویی از پیش نوشته شده زمینه را برای مداخله اسرائیل و هجومی گستردهبه نوار غزه فراهم كرده است. تلآویو در حالی با چراغ سبز واشنگتن تانكهایش را بار دیگر روانه شهرها و روستاهای غزه كرده كه حتی حامیان این رژیم و لابیگران طرفدار آن در آمریكا هم نقش عباس در ترسیم چنین شرایطی را قابل انكار نمیدانند.
رئیس تشكیلات خودگردان كه تا چندی پیش گلایه میكرد ۶ سال است از روند صلح كنار گذاشته شده، حالا با قربانی كردن دموكراسی نوپای فلسطین و تشكیل دولتی موازی با دولت منتخب ملت، یكشبه تبدیل به شریك مطمئن صهیونیستها برای صلح شده است. آمریكاییها كه پیش از این در اوج بحران انسانی فلسطین و گرسنگی مردمان غزه و كرانه باختری، علیرغم تشدید تحریمها بر فلسطینیان، كمكهای مالی چند دهمیلیون دلاری خود را به حساب عباس واریز میكردند تا او آنها را صرف بازسازی ارتش و نیروهای امنیتی خود كند تا شاید در روز مبادای مقابله با منتخبین مردم بتواند منافع آنان را محقق كند، اكنون بیش از آنكه شادمان از تحقق پیشبینی خود و خوشخدمتی <ابومازن> باشند، از انفعال جهان عرب سرمست شدهاند.
سكوت و سكون جهان اسلام، یك بار پیش از این باعث شكلگیری غدهای سرطانی در منطقه شد. اعراب در آن میان زمانی به خود آمدند كه صهیونیسم پا گرفته بود و با اختلاف انداختن در میان اعراب، پیكر امت عرب را هم ناتوان و بیمار كرده بود.
امروز پس از گذشت دهههای متمادی، سرنوشت فلسطین باز هم در دیدار اولمرت و بوش تعیین میشود و باز هم اعراب سكوت پیشه كردهاند. سكوتی كه حتی اگر از سر رضایت هم نباشد، چنان دولتمردان عبری را جری خواهد ساخت كه در اندیشه تحقق رویای <نیل تا فرات> خود خاك سرزمینهای اسلامی را به توبره بكشند و از بند شدن هیچ صدای اعتراضی هم هراسان نباشند، روزی كه شاید دیگر كسی برای برآوردن اعتراض باقی نمانده باشد! بهای سكوت امروز در برابر رویدادهای فلسطین از كودتا علیه دولت منتخب گرفته تا رژه صهیونیستها در اراضی فلسطینیان را اگر امروز مردمان این سرزمین میپردازند، دور نیست روزی كه با تداوم این سكوت و سكون، جهان عرب مجبور به دادن بهای آن شود.
|
آلبوم
۱۸۶ تصنیف قدیمی، شمارهٔ ۵ 
