نقشی را که سازمان ها و موسسات یهودی در آمریکا ایفا می کنند تنها یک فعالیت نیست، بلکه یک استراتژی فراگیر و همسو با استراتژی نظامی و سیاسی رژیم صهیونیستی است.

نفوذکردن در افکار و عقاید مردم آمریکا و مراکز رسمی تصمیم گیری این کشور یکی از فعالیت های مستمر این گونه سازمان ها به شمار می آید.

«ایپک» (گروه فشار سیاسی) و «مؤسسه امنیت ملی یهودیان» که نومحافظه کاران و در راس همه دیک چنی، پل ولفوویتز، جان بولتون و غیره در سال ۱۹۷۳ م. آن را تاسیس کردند و دانشگاه «کمبریج» آن را دروازه ورود به موسسه سیاسی نامیده است مهمترین این سازمان هاست.

مرکز «پروژه قرن جدید آمریکا»، موسسه «امریکن اینتر پرایز» (مؤسسه آزادی آمریکاییان)، موسسه پژوهشی «هریتیج»، موسسه «هودسن»، مرکز «سیاست امنیتی»، مؤسسه «واشنگتن در امور سیاست های خاور نزدیک» و موسسه تازه تاسیس «ممری» از دیگر موسسات یهودی فعال در آمریکا هستند.

«ای گول کامرون» ژنرال اسبق ارتش رژیم صهیونیستی و یکی از عناصر زبده اطلاعات نظامی این رژیم و «میراو ورمسر» صهیونیست مشهور به دشمنی شدید با کشورهای عربی و اسلامی که خود یک نومحافظه کار است و تاکنون کتاب های متعددی درباره «اسرائیل» و کشورهای عربی و اسلامی و صهیونیسم نوشته و نیز هفت تن دیگر که عضو سازمان اطلاعات نظامی «اسرائیل» بودند در تاسیس این موسسه (ممری) در سال ۱۹۹۸م. شرکت داشتند.

کامرون به زبان عربی مسلط است و طی سال های ۱۹۷۷ الی ۱۹۸۲ م. مشاور کابینه رژیم صهیونیستی در امور کشورهای عربی بود. پروفسور «مناحم میلسون» استاد ادبیات عرب در دانشگاه عبری نیز تالیفات متعددی درباره نویسندگان مصری معاصر از جمله نجیب محفوظ دارد.

کامرون در معرفی مرکز «ممری» می گوید که این مرکز تمامی مطالب رسانه های دیداری و شنیداری و کتاب های آموزشی مدارس و فعالیت های موسسات دینی جهان عرب را به دقت مورد مطالعه و بررسی قرار می دهد.

آن چه که کامرون دراین خصوص از قلم انداخته و بدان اشاره نکرده نکات مثبتی است که در مطبوعات عربی ذکر می شود.

کامرون در چارچوب فعالیت های مرکز خود جملاتی را از رسانه های عربی گلچین می کند که در آن به یهودیان یا آمریکایی ها حمله شده است.

ممری این گونه مطالب جمع آوری شده را از طریق دورنگار به رسانه های گروهی و نمایندگان کنگره و مسئولان دولتی آمریکا ارسال می کند.

سازمان دیگری که فعالیت های گسترده ای در زمینه شکل دهی و جهت دهی به سیاست های آمریکا در خاورمیانه دارد مؤسسه «واشنگتن در امور سیاست های خاور نزدیک» است. این مؤسسه به طور منظم همایش برگزار و درباره «اسرائیل» و کشورهای عربی و اسلامی و سیاست آمریکا در منطقه کتاب و مجله صادر می کند. اهمیت نقش و فعالیت این سازمان آن است که تمامی مسائل مربوط به مراکز تصمیم گیری آمریکا را کاملاتحت نظر دارد و همین که متوجه شود یک مشکل سیاسی در شرف شکل گیری است سریعا اقدام به ارسال فاکس به شخصیت های ذیربط و آنان را در حل این مشکل براساس معیارهای خود راهنمایی می کند.

به گفته بسیاری از مسئولان و کارشناسان آمریکایی، دورنگارهای این موسسه در تصمیم گیری های سیاست مداران آمریکایی تاکنون بسیار تاثیرگذار بوده است.

نفوذ صهیونیست ها در افکار عمومی و نخبگان و مراکز تصمیم گیری جهان به ویژه آمریکا تنها یک حادثه گذرا نیست بلکه این نفوذ ریشه در اجرای یک استراتژی دارد که از سال ۱۹۵۷ م. و هنگامی آغاز شد که «اسرائیل» و گروه های یهودی مقیم آمریکا نسبت به تصمیم «آیزنهاور» رئیس جمهوری وقت آمریکا مبنی بر مجبورکردن «اسرائیل» برای عقب نشینی از منطقه سینا پس از حمله سه جانبه (انگلستان، فرانسه و اسرائیل) به مصر و نیز اقدام «دیوید بن گوریون» نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی در نصب نقشه جدید «اسرائیل» روی دیوارهای کنست که منطقه سینا نیز بخشی از آن بود، غافلگیر شدند.

از همان روز، برنامه راهبردی فراگیر برای نفوذ در همه ارکان زندگی و فعالیت های حزبی جامعه آمریکا آغاز شد و طی آن موسسات و سازمان های یهودی بدون توقف شب و روز کار کردند تا توانستند در کلیه تصمیم گیری ها و سیاست های آمریکا که هم اکنون از آن به عنوان سیاست های آمریکا در خاورمیانه یاد می شود تاثیر بگذارند.

در یک چنین وضعیتی هیچ کس از کشورهای عربی نمی خواهد که آنان نیز مانند «اسرائیل» دارای یک چنین سازمان ها و گروه های فشاری باشند.

در این اوضاع حداقل کاری که کشورهای عربی و اسلامی می توانند بکنند کشیدن یک پل ارتباطی با شخصیت ها و موسسات میانه روی آمریکایی و نهادهایی است که معتقدند جانبداری مطلق از «اسرائیل» هرگز به نفع آمریکایی ها و اسرائیلی ها نیست.