آن چه که در غزه اتفاق افتاد درواقع کشتار بی رحمانه و ددمنشانه ای درحق ملت ما بود و هیچ کس نمی داند که چقدر از مردم فلسطین باید کشته شوند تا مردم جهان به عمق فاجعه پی ببرند و عنوان و تعبیر مناسبی برای آن برگزینند.

کودکان از گرسنگی می میرند و عده ای نیز به خاطر ارائه نکردن خدمات در بیمارستان ها به خاطر قطع برق درصف مرگ ایستاده اند.

مادران غمگین و گریان از براداران خونی و قومی و دینی خود کمک می طلبند اما کسی نیست به ندای آنان پاسخ دهد و به یاری و کمک آنان بشتابد.

گویی ما در عصر یخبندان و انجماد عاطفه ها به سرمی بریم و دیگر کسی به فریاد کمک اعتنایی ندارد.

آنچه در غزه می گذرد با موافقت و چراغ سبز آمریکا صورت می گیرد و این بوش است که با دیدار خود از فلسطین اشغالی آن را شعله ور ساخته است.

بوش نسبت به مبارزان شرافتمند جهان عرب و به طور کلی نسبت به تمامی عرب ها و مسلمانان بسیار کینه توز است ولی خلاف آن را ادعا می کند.

متاسفانه کشورهای عرب به مانند یک فاتح از او استقبال کردند. حوادث غزه درمقابل چشم و گوش جهانیان به وقوع پیوست ولی به آن واکنش قابل توجهی نشان داده نشد درحالی که اگر یک صهیونیست با سنگ فلسطینی زخمی می شد. برای آن شورای امنیت فوراً جلسه تشکیل می داد.

آمریکا و بسیاری ازکشورهای اروپایی اسرائیل را درمورد آغاز جنگ علیه لبنان و نابودی زیر ساخت های این کشور و ارتکاب جنایات دراین جنگ درسال ۲۰۰۶ به خصوص در مورد کشتار قانا تبرئه کردند. این جنگ به خاطر ربودن دو سرباز اسرائیلی صورت گرفت ولی کسی به ربودن ده ها لبنانی و صدها عرب و ۱۱هزار فلسطینی در بند صهیونیست ها اهمیتی نمی دهد.

خون اعراب دیگر ارزشی ندارد و دیگران نیز آن را مباح می دانند. اگر به یک نفر از اتباع آمریکا و اسرائیل و یا دیگر کشورها درنقطه ای از جهان آسیبی برسد، آن را در بوق و کرنا می کنند.

اسرائیل با این گونه اقدامات جنایتکارانه خود درغزه سه هدف اساسی را دنبال می کند. اول اینکه که حماس را تحت فشارهای روحی و روانی قراردهد و مسئول حوادث غزه معرفی کند تا سرپوشی برای ناتوانی و ناکامی این رژیم درمقابل ملت فلسطین و ملل عرب باشد.

اسرائیل با تشدید محاصره و گرسنگی و اعمال فشار بیشتر بر ملت فلسطین می خواهد حماس را مجازات کند و این گونه مشخص است که می خواهد به فلسطینیان بگوید که باید از پشتیبانی حماس دست بکشند و نوار غزه را به فتح تحویل دهند.

این اقدامات در جهت ایجاد تفرقه میان حماس و فتح و دامن زدن بیشتر به اختلافات میان این دو صورت می گیرد و این دو نباید در دام این رژیم گرفتار شوند. زیرا اسرائیل در نهایت خواهان نابودی هر دو گروه است و هیچگاه چشم دیدن سرافرازی و سربلندی فلسطینیان را ندارد.

دوم اینکه اسرائیل می خواهد به حماس فشار بیاورد تا از شلیک موشک به شهرک سدروت جلوگیری کند و حماس مجبور به مذاکره در مورد نظامی اسرائیلی اسیر «گلعاد شالیت» شود.

در حالی که حماس بعد از کشتار محله الزیتون غزه گفت و گو در این باره را متوقف کرده است.

سوم اینکه اسرائیل با تحمیل محاصره می خواهد مقاومت تمامی گروه های فلسطینی را متوقف سازد وزیرساخت های آنان را از بین ببرد و مانع از حمایت های بی دریغ مادی و معنوی فلسطینیان از گروه های مقاومت شود و رهبران مقاومت را نابود کند.

اخیراً رسانه های اشغالگران از طرح ترور رهبران حماس از جمله اسماعیل هنیه پرده برداشته اند.

اسرائیل به درستی می داند که این گونه اقداماتش فقط به اصرار و پافشاری فلسطینیان به دفاع از سرزمین و ملت خواهد انجامید و شاید اسرائیل با این گونه اقدامات غیرانسانی خود در شعله وری انتفاضه سوم سهیم باشد.

گلدامایر روزی که می شنید یک فلسطینی به دنیا آمده است همان روز ناراحت می شد و اسحاق رابین آرزو می کرد روزی از خواب بیدار شود و بشنود غزه را آب برده است و بسیاری از رهبران اشغالگر آرزو می کردند تا غزه نابود و از نقشه جهان محو شود.

اما آنها رفتند و شکوه و عظمت غزه باقی ماند و هنوز خاری در چشم دشمنان است.

غزه سرزمین جاویدانی است که با دریای مدیترانه و خاورمیانه زاده شده است. غزه عروس دریایی زیبا و گوهر نایاب شهرهاست.

امروز شهدای غزه در گورهای شان به خاطر حوادث تلخ و خونبار به خود می لرزند.

غزه با دریا و پرتقال و باغ های زیتون عجین شده است. غزه امروز با جسم و جان و بازوان آنها در آغوش گرفته شده است.

غزه از آغاز تاریخ تاکنون با مجاهدان و رزمندگان انس گرفته است و زبان آنان را بهتر می فهمد.

غزه پلی میان گذشته و حال و میان حال و آینده است. غزه هرگز نخواهد مرد و همچنان خاری در چشم دشمنان خواهد بود.

جنایتکاران و ستمگران به زباله دان تاریخ سپرده می شوند ولی غزه پایدار و استوار، گوهر جاودان شهرها باقی خواهد ماند.