بندم خود اگرچه بر پای نیست

سوز سرود اسیران با من است.

و امیدی خود به رهاییم ار نیست

دستی هست که اشک از چشمانم می سترد.

و نویدی خود اگر نیست

تسلّایی هست.

احمد شاملو

خبرگزاری رویتر در ۲۹ فوریه طی گزارشی که به سراسر جهان مخابره کرد اطلاع داد که یک مقام عالیرتبه ی دفاع اسراییل، به صراحت و روشنی، و وقاحتی که تنها از دولت رسماً نژادپرست و بنیادگرای اسراییل بر می آید و بس، گفته است که فلسطینی ها باید خود را برای یک هولوکاست، آماده کنند. (۱)

و فردای همان روز، یعنی در اول ماه مارس، اسراییل فقط در طی چند ساعت، در غزه، حداقل شصت فلسطینی عادی از دختر بچه ی شیرخواره ی یک ساله تا زن و مرد و پیر و جوان و خرد و کلانِ ماه ها گرسنگی کشیده و بیمار و تکیده و نزار را بدون آن که هیچ سلاحی و یا قصد حمله یی و یا حتی قصد دفاعی داشته باشند، به عنوان پیش درآمد، به عنوان پیش قسط، و به عنوان دستگرمی نظامیان خود به قتل رسانید.

و این تازه آغاز کار است.

نمی دانم در همین ساعات پس از نیمه شب، که دارم این ها را می نویسم چند کودک فلسطینی دیگر به خاک و خون کشیده شده اند؛ چند خانه ی دیگر بر سر ساکنانشان خراب شده است؛ و چند سفله ی «ایرانی» دیگر، در چند راهروی دیپلماتیک و نظامی و امنیتی دیگر، دم لابه کنان در پی فرماندهان و طراحان و پشتیبانان چنین عملیاتی افتاده اند و تکه استخوانی می طلبند و اجرتی برای خوش رقصی هایشان و پاچه گیری هایشان:

ـ که ما در هر جا که راهمان دادند برای شما تبلیغ خواهیم کرد که مزدوران بنیاد گرای حماس فلسطین را دو شقه کرده اند. (۲)

به جهانی برگردیم که ـ از جمله ـ عطر نفس پاک یهودیانی آزاده چون آهارون شابُتی ها و میشل وارشاوسکی ها و «زنان سیاه پوش» در اسراییل، و «سازمان وحدت یهودی فرانسه برای صلح» ها و «یهودیان اروپایی برای یک صلح عادلانه» ها و امثال اینان در اروپا و سراسر زمین، قابل تحملش می کند. (۳)

و با هم، فارسی شده ی بیانیه ی همین امروز، یعنی دیروز، دوّم مارس سازمان وحدت یهودی فرانسه برای صلح را بخوانیم.

دیگر بس است کشتار مردم غزه!

هیچ نکردن یعنی شریک جرم بودن!

دفتر ملّی سازمان وحدت یهودی فرانسه برای صلح

یکشنبه دوّم مارس ۲۰۰۸

دولت اسراییل، آشکارا و بدون پرده پوشی، در حال آماده سازی افکار عمومی جهان برای اشغال کامل نوار غزه است.

این اشغال، پیشاپیش شروع شده است؛ و طی فقط یک روز، یعنی اول مارس، بیش از ۶۰ شهروند عادی فلسطینی را به قتل رسانیده است.

ماه هاست که اسراییل، نوار غزه را به عنوان «موجودیت متخاصم» اعلام کرده است و آن را تحت محاصره یی رذیلانه قرار داده است.

دولت اسراییل برای خودش این حق را قائل است که یک و نیم میلیون انسان ساکن غزه را گرسنگی بدهد.

در غزه، همه چیز نایاب است:

ابتدایی ترین مواد حیاتی...

آب...

برق...

دارو...

کاغذ و دفتر بچه های مدرسه...

باز اسراییل یک گام تکمیلی دیگر در کار درنوردیدن مرز های گستاخی برداشته است. کشته شدگانی که اشغالگران از آنان به عنوان تروریست، اکتیویست های کشته شده در عملیات موسوم به قتل های هدف گیری شده [اجرای حکم اعدام بدون محاکمه، از سوی «تنها دموکراسی خاورمیانه» که « از فرط تمدن اصلاً حکم اعدام در آن لغو شده است» در سرزمین های خارج از اسراییل به وسیله ی نیرو های اسراییلی ـ م]، و یا «خسارات جانبی» نام می برند، تنها و تنها شهروندان ساده و بی گناهی هستند که هیچ چیز اضافی نمی خواهند به جز حق زندگی کردن و برخورداری از حیات طبیعی و معمولی.

جامعه ی جهانی، شریک جرم اسراییل است: با سکوت خود. و با محکوم نکردن سازماندهندگان این جنایت علیه بشریت.

ما از دولت فرانسه می خواهیم که:

ـ به روشن ترین وجه، جنایاتی را که در غزه به وسیله ی ارتش اسراییل انجام می پذیرد محکوم کند. و همچنین محاصره ی غزه را.

ـ دولت اسراییل را توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد، به خاطر جنایت هایی که این دولت در نوار غزه مشعول انجام دادن آن است به محکومیّت بکشاند؛ و خواهان قطع بی درنگ خشونت شود.

ـ وزنه ی سیاسی خود را در اتحادیه ی اروپا به کار گیرد تا اتحادیه اروپا این وحشی گری غیر قابل تحمل را فوراً محکوم کند و به اقدامی تنبیهی علیه اسراییل دست بزند: تعلیق تمامی انواع همکاری های اقتصادی، و همکاری های سیاسی، و همکاری های فرهنگی.

ـ دست از مخدوش کردن مرز میان اشغالگر و قربانی‌ بردارد.

ـ پیشنهاد کند که تا زمانی که محاصره ی غزه ادامه دارد، اسراییل نیز مورد محاصره قرار بگیرد.

ـ بر بی مجازات نهادن رهبران اسراییلی مجرم به جنایات جنگی، نقطه ی پایان بگذارد.

ـ اجرای تمامی قوانین بین المللی را که اسراییل مورد تجاوزشان قرار داده است مطالبه کند.