اسرائیل شمشیر آخته کشتار علیه فلسطینیان غزه نشین را تیز کرده است. عملیات «زمستان داغ» بیشتر از هر فصل دیگری فلسطینیان را در وحشت از این قتل عام فروبرده است. شاید سن و جنس و نام قربانیان این کشتار با یکدیگر متفاوت باشد اما همه آنها در یک ویژگی مشترک هستند: عرب مسلمان فلسطینی. اما بین یک پائیز خشمگین، یک تابستان خونین، یک بهار سوزان و یک زمستان داغ صحنه ها و واکنش های مشترکی وجود دارد که هر بار خود را تکرار می کنند و ادامه می یابند. کنش ها همیشه اسرائیلی است. اعراب همیشه به نوبه خود فقط شاهد این تغییرات جوی وکشتارهای آب و هوایی که می تواند جان آنها را بگیرد، هستند و سرشان پر است از این چیزها. حالا اعراب کاملاً در کنار آمدن با این موقعیت های آب و هوایی که از سوی اسرائیل بر آنها تحمیل می شود، مهارت پیدا کرده اند. همه اینها بر سر فلسطینیان می آید، اما آنها کاری نمی توانند از پیش ببرند و یا حداقل جلوی آن را بگیرند. فلسطینی ها در طول تمام سال های گذشته هر سال سرزمین خود را آماده کاشتن بذرهایشان می کنند، اما پیش از آن که بتوانند طعم محصول خود را بچشند، خود طعمه دیگری می شوند. در این میان اعراب بارها و بارها جوابگویی خود به این کنش ها را در گلو شکسته و خورده اند زیرا هرگز از این که شاهد تکرار این مکررات و حملات باشند، خسته نمی شوند.

در طول چند هفته گذشته سیاستمداران عرب بارها نشست های عربی برگزار کرده اند. اما تاریخ اعراب پر است از این نشست ها و گردهمایی ها که هرگز نتیجه ای نداشته است و هیچ کدام از آنها هرگز نتوانسته اند جلوی یک حمله را بگیرند، جواب آن را بدهند یا حداقل فلسطینی ها را از تابستان سرد و یا زمستان داغ محفوظ دارند.

اعراب به جای پرداختن به یک مسأله واحد، به سه دسته تقسیم شده اند. گروه اول که قرار است نشستی را در ۲۹ و ۳۰ مارس در دمشق برگزار کنند که البته کاری به سطح نمایشی که قرار است، داشته باشند، نداریم. چیزی که برای این گروه اهمیت دارد، برپایی این نشست است و باز البته شاید این زمان و مکان تغییر کند که در این صورت مرگ سیستم عربی رقم می خورد.

گروه دوم از طرف دیگر، معتقدند که برپایی این نشست عربی قبل از حل بن بست ریاست جمهوری لبنان کاری بیهوده و بی ثمر خواهد بود. اعضای این گروه معتقدند برپایی این نشست فی نفسه یک «پایان» تلقی نمی شود و آنچه که واقعاً اهمیت دارد، این است که رهبران عربی چه می کنند و از بحران چگونه خارج می شوند. به همین دلیل نیز آنها می گویند یا باید انتخابات لبنان را هرچه سریع تر برگزار کنند و یا نشست را به تأخیر اندازند.

گروه سوم اعراب نیز کاری به دو گروه یادشده ندارند و نشسته اند ببینند جنگ و جدال بین دو گروه دیگر به کجا می انجامد. این گروه نه نفوذی بر سیستم عربی دارند و نه سیستم نفوذی بر آنها دارد.

به هر صورت گرمای این زمستان داغ بر اعرابی است که راه و روش خود را در پاسخگویی به هر نوع نسل کشی که علیه فلسطینیان صورت می گیرد، تغییر نداده اند. تمام کاری که آنها در سطح ستادی می کنند، صدور بیانیه هایی است که چیزی بیش از تهدید، محکومیت، درخواست و یا التماس نیستند. در این اثنا نیز تجمع های بین المللی که بوی خشونت و قتل عام را حس می کنند، خواستار پایان این وضع می شوند.

این سناریویی است که هر بار تکرار می شود و اعراب هر بار با خونسردی به این وضع نگاه می کنند و گویا دیگر به دیدن این ماجراها معتاد شده اند. اما به راستی چه وقت آخرین پرده این سناریو را خواهیم دید در افق پیش رو هیچ چیزی که حاکی از پایانی نزدیک برای این قتل عام ها باشد، عیان نیست. بسیاری از حاکمان عربی که مشغله های داخلی خود را دارند، به مسأله فلسطین به عنوان پرونده ای که هیچ امیدی به آن نمی رود، نگاه می کنند. ضمن آن که برخی دیگر از آنان نیز اعتقاد خود را پنهان می کنند. آنها معتقدند روح و خون و جسم فلسطینی ها بهایی است که باید به خاطر تفرقه های موجود بین گروه های عربی که برشمردیم و همچنین اختلافات جنبش های خود آنها پرداخته شود.

«زمستان داغ» شاید یکی از همین روزها و یا هفته ها پایان یابد اما شرایط آب و هوای عربی همچنان در برابر طبیعت اسرائیل آسیب پذیر خواهد ماند.