وضعیت بحرانی دنیا، وضعیت طبیعی دنیا است. شما در این وضعیت بحرانی که شکل عادی به خود گرفته است روحتان را با چه آرام می کنید؟ آرام بخش روح شما چیست؟ مکان های زیاریت، دیدن یک عکس، خواندن کتاب، پهلوگرفتن کنار ماسه های ساحل و یا...؟هیچ وقت این نصیحت استادم را از یا نمی برم که می گفت: هر وقت خواستی از تمام گرفتاری های دنیا رها شوی از مسکن روحت استفاده کن. این تجویز همیشه مورد استفاده قرار گرفت و تاکنون که چند ترمی هست سعادت دیدن اشان را ندارم موثر واقع شده.مدت ها در پی پیدا کردن آن بودم که تسکین دهنده من چیست؟ فراوان کندوکاو کردم و هزاران مورد را امتحان. از مدرن ترین وسیله ای که در اختیار داشتم تا قدیمی ترین آن. بعد از کمی تأمل و تفکر و تحقیق درونی یافتم تنها موردی که مسکن روحم می شود سال هاست در کنارم زیست می کند.آچار فرانسه ای که همه می تواند به وسیله آن به سعادت برسند. آن آچار فرانسه، آن معلم و دبیر دلسوز، اکسیر شفابخش، عنصری است به نام نوشتن.بالاخره یافتم آن گوهر مقصود را. دیگر خیالم آرام گرفت که اکسیرم را پیدا کردم، می توانم جای خودم را با آن تسکین دهم. همیشه فکر می کردم که تسکین دهنده ها خیلی فراتر از نوشتن هستند اما بعد متوج شدم که کوچک ترین چیزها گاهی می توانند نقش های بزرگی را ایفا کنند.نوشتن نقش یک پل بزرگ را بازی می کند که می تواند خاطرات، جملات، پیوست ها و... را به هم مرتبط سازد و از آن تندیس جاودانه به ارمغان آورد. با آن می شود فاصله میان کودکی و بزرگسالی را پر کرد، پلی است برای طی کردن فاصله میان انسان ها، فایده های این قهرمان بزرگ مال آدم های بزرگ است. پس بهتر که همه بزرگ باشیم. به وجود آمدن حس نوشتن و نگارش در آدمی بستگی به روح آن دارد. زمانی که دو سویه زندگی را نگاه می کنی نیاز به ثبت جملاتی که روح را آرام می کند احساس می شود. هنگامی که احساس می کنی از زندگی ماشینی خسته شدی و از هر چیزی که بخواهی استفاده کنی تا به آرامش برسی متعلق به همین دنیای ماشینی است دلگیر می شوی.نوشتن تنها تسکین دهنده ای که آدم را زمانی بس کوتاه از تمام فکرهای زاید رها و به ورطه آسایش سوق می دهد. تنها شرط ورود به این دنیای ماوراء تصور: داشتن یک روحیه خوب و پذیرفتن و داخل شدن است. نوشتن جرقه اندیشه و نمو یک هیجان است. اغلب واژه ای کافی است که شما را ساعت ها غرق نوشتن کند به طوری که وقتی فارغ می شوید، ورق های انباشته ای را می بینید که شما آنها را به تحریر درآورده اید و به طور کافی و کامل لذت برده اید.این را هم با تأسف عرض می کنم که عده ای هم تبر به ریشه تنومند نوشتن می زنند و دلخوش کرده اند به آرام بخش های ظاهری که اثری درونی ندارند. آرام بخش ها گونه های متفاوت دارند که اگر بخواهم آن را جزء به جزء بگویم باید صدها جلد کتاب بنویسم. اصولاً گونه های ذاتی مسکن بسیار کمیاب و نادر هستند و آدم هائی که از آن استفاده می کنند هم انگشت شمار و محدود هستند. پس سعی کنیم از بین ۷ میلیارد نفری که حیات دارند، جزء گروه انگشت شماری باشیم که مسکن ذاتی مصرف کنیم. می دانید دلیل اینکه نوشتن را آچار فرانسه می نامم این است که زیرشاخه های فراوانی دارد که هر کدام از آنها سودی غیرباور به ما و هستی می رساند. می توانم چند مورد از این موارد را بازگو کنم.

۱. در رده موسیقائی: آوازی است که زمین هم درخشش آن را حس می کند و از چاوش آن نورانی. ملودی آرامی است که طنین مجذوب کننده ای برای آدمیت دارد. تنها در این زمان است که چهره جدیدی از انسان به دنیا می آید، بی حرکت و غایب.

۲. در رده دستوری: دریچه ای است تنها به سوی یک نام در تمام زبان ها. مترجم تمام ملت ها است و می تواند با هم انسان های روی زمین در ارتباط باشد.

۳. در رده عاطفی: اشک و لبخند تنها میراث او هستند و بس.

۴. در رده ارتباطات: دیروزهای دور را به امروزهای نزدیک پیوند می دهد و با مرتبط شدن این دو رکن ملل از سال های سال قبل و حال هم مطلع می شوند.

۵. در رده آموزش: نوشتن، چیزهائی را می آموزد که هرگز او را فرا نگرفته بلکه تجربه کرده و به نگاهی دیگر یاد گرفته است چیزی را بدهد که ندارد.

۶. در رده پزشکی: جراح متعهدی است که روح انسان را با مهارت پیوند می دهد و به طور دقیق پانسمان شکستگی ها را التیام می بخشد.

۷. در رده هنری: معماری هندسی جادوئی کلمات چنین است که به طوری چیدمان می شوند حس می کنید در ساختمانی با هارمونی رنگ مناسب و دکوراسیونی متعادل حضور دارید.

و موارد دیگر.نوشتن عنصری است که اگر در روح فردی رسوب کند می تواند گاهی اوقات مرحم تنهائی او باشد و در جائی هم ناجی. کافی است فقط یک بار آن را امتحان کنید آن وقت متوجه می شوید سخن گزافی نگفته ام و سخنم روشن و هویداست. نمی توان خوب نوشت مگر در هنگام گام برداشتن به سوی ناشناخته ها و نه برای شناختن آنها بلکه برای دوست داشتن آنها. ما نمی توانیم خوب بنویسیم مگر درباره آن چیزهائی که نمی دانیم، پا گذاشتن به جهانی که همه چیز آن هویتی ابدی دارند و با جابه جا شدن آن می توان متنی نوین و کالبدی دیگر متولد کند. چقدر شیرین است که هر روز تولدهای متعدد ببینیم و هر روزمان را لبریز از شادی و سرور کنیم.نوشتن، مسکن آرامبخشی است که من را به کما و آرامشی وصف نشدنی رهسپار می کند. پادزهری که درصد قابل توجهی را می توان از طریق او تسکین دهنده نام برد. کاغذهای زیادی با جوهر سیاه می شوند، همین. چه کلماتی که در زیر ورق ها یخ زده اند و چه لغاتی که حرارتشان جوهر قلم را به جوش می آورد. بکوشید تا می توانید بنویسید، از هر چیز بنویسید. از ثانیه های گذشته و لحظاتی که با آنها زندگی می کنید. هرگز فراموش نکنید هنگام و موقع رفتن از دنیا چیزی از شما به یادگار نمی ماند جز کارهای نورانی شما و در سطر آنها نوشته های شما. آنها در زمان نبودتان، هم گویای هویت تان هستند و هم بازگوکننده تمام کارهایتان و از این طریق است آنهائی که حتی شما را ندیده اند هم می توانند در مورد شخصیت شما چیزی متوجه شوند. پس برای خود دفتری تهیه کنید تا شناسنامه ای شود برای آینده. نوشتن می باید این گونه آغاز شود. نوشتن، عشق و بقیه چیزها، هنگامی که فکر می کنی که دیگر باز نمی گردی.من می نویسم تا تن کاغذ من جا دارد. می نویسم تا جهان و هستی بخوانند که نگران نیستم، برای من فرقی نمی کند که از این زندگی جرقه ای در عدم باشد یا پیش پرده ای از زندگی دیگر. به هر سان آن را لمس می کنم. نوشتن از دید من نوری است در سیاهی. نویسنده ها از مستندسازه ها هم مظلوم تر هستند و با کوچک ترین جمله مورد هجوم قرار می گیرند. از هر جمله، کلمه و لغت متنی ایراد می گیرند که ساعت ها صرف کرده تا آن را متولد کند و او را مورد بازخواست قرار می دهند. نویسندگان مثل مخترعین عمل می کنند. با اختراع جمله ای که با رغبت و علاقه به کار برده اند، می توانند همیشه جاوید بمانند و زنده، به طوری عمل می کنند که روحشان همیشه در آن جاری باشد. عده ای هم متأسفانه هستند که فقط نام نویسنده را یدک می کشند اما غافل از اینکه بتوانند جمله ای موثر بنویسند و جملاتی با معنا از آنها پدید آید. البته این نکته را هم متذکر می شوم که من خودم نویسنده نیستم اما آرزو دارم روزی بشوم و کسب تجربه کنم. این حرف ها هم که می گویم مواردی است که تاکنون دیده ام.خدایا، پرودگار من، از اینکه روحم را با قلم، این روشن بخش حیات آدمی آشنا ساختی متشکرم. هیچ وقت این موهبت الهی را از یاد نخواهم برد. دینم را به انسان ها ادا می کنم و با امانتی که در نزدم قرار دادی سعی می کنم جزئی از دنیا را به جلو هدایت کنم. از شما خواستارم توانم دهی چنان باشم که می خواهی. با کلمات و جملات آن چیزهائی متولد کنم که نور و ایمان را تجلی بخشد و رجای روح انسانی را ارتقا. هر کس به دنیا می آید بنا به دلیلی است و هر کس وظیفه ای دارد که باید آن را به نحوه احس انجام دهد. خیلی مهم است که نردبان پله آخر دارد یا خیر؟ همیشه به این فکر کنید که اگر متنی نوشتید انتهای آن را پر معنا به اتمام برسانید تا خواننده بتواند از نوشته شما چیزی دستگیرش شود.چیزی را که دوست داری روشن کن بی آنکه به سایه اش دست بزنی. (کریستین بوبن) و حرف آخر، شمائی که کم می نویسید، شمائی که هرگز نمی نویسید، برای شما هم حتی روزی می رسد که بنویسید. نوشتن، تو همیشه غیرمنتظره بودی.