در بسیاری از کشورای دنیا قبل از نمایش سریالی یا فیلمی در تلویزیون و یا سینما قانونی وجود دارد که اگر فیلم و یا سریال دارای صحنه های نامناسب برای کودکان و نوجوان دارد با اعلان آن والدین را موظف نمایند که مانع دیدن آن برای کودکان و نوجوانان آن محدوده سنی شوند و متاسفانه به نظر می رسد که مقوله فوتبال ما نیز کم کم به سمتی می رود که باید برای حضور در آن در خواست مجوز شود سالها است که فضای ورزشگاههای ما به گونه ای شده که تماشای مستقیم بازی در آن فضاها به همراه نوجوانان و کودکان کاری بسیار ناپسند شمرده می شو د و میزان هتاکی و بی احترامی .. آن گونه است که شاید سخت باشد برای کودکان و نوجوان بعد از اتمام بازی بتوان توضیح کافی برای بسیاری از الفاظ استفاده شده در آن ورزشگاهها را داد اخیرا تماشای مستقیم بازیها در تلویزیون هم با معضلی مواجه شده است و شاهدیم حتی اگر صدای ورزشگاه را از مرکز فرستنده کم کنند عبارتهای برخی از گزارشگران محترم باعث می شود که اعطای ورزش را به لقایش ببخشیم همین ماجرا در برنامه های ورزشی صدا و سیما نیز وجود دارد شوی تلویزیونی ۹۰ در سالهای گذشته در ساعات پایانی شب اجرا شده و باعث می شد بسیاری بر ساعت پخش آن اعتراض داشته باشند اما امروز بسیاری از والدین نوجوانان عاشق فوتبال و بسیاری از سرپرستان خانواده خوشحالند که اعضای خانواده پیش از اجرای برنامه ۹۰ به خواب می روند تا شاهد انواع رفتارها و کلمات زننده ای که برخی از آقایان که خود را منادی اخلاق و منشور اخلاقی و یا مربی و آموزگار و یا بازیکن و ورزشکار و یا مدیران باشگاههائی با سر در مزین شده به باشگاه فرهنگی … نباشند و حالا به نظر می رسد که باید جلوی فروش نشریات ورزشی به نوجوانان زیر سن قانونی چون فروش سیگار به آنان را گرفت نگاهی به صفحات روزنامه ها و مجله ها بیاندازید تا متوجه شوید چه رفتاری افرادی که در این دیار سر مربی تیم ملی بوده و هستند و یا سر مربی باشگاهها بوده و هستند و یا مدیر فوتبالی بوده و هستند و یا بازیکن فوتبال بوده و هستند با هم دارند و چگونه بر علیه هم مصاحبه می کنند و یا این که چگونه به هم رو در رو توهین می کنند براستی در هیچ کجای دنیای سراسر حرفه ای و یا غیر حرفه ای فوتبال این همه توهین و افترا و فحاشی و زدن انگ و اتهام بدون ارائه دلیل می شود ؟

این آقایانی که خود را مدیر و تحصیل کرده و سرمربی و بازیکن حرفه ای میدانند و یا از الفاظ کارشناس و .. برای خود بهره می جویند چگونه به خود اجازه می دهند تا این اندازه سقوط فرهنگ و اخلاق و ارزشهای انسانی را به نمایش گذارند ؟ این آقایانی که مدعی پاک سازی فوتبال هستند اندیشیده اند که فحاشی و رفتارهای این گونه مبتذل مصداقی از فساد در فوتبال بوده و تنها دوپینگ و رانت خواری و … معنای فساد در فوتبال را نمی دهد ؟ فوتبال ما چگونه می تواند با این روشها به جائی رسد ؟

آیا کار به جائی نرسیده است که هر گونه نزدیکی به فوتبال برای کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال را ممنوع کنیم؟ آیا این همان ورزشی است که می گویند پایه آن بر اساس پهلوانی و اخلاق و فرهنگ آمده است ؟ آیا استفاده از واژه هائی چون ” الگو ” و ” اسطوره ” و ” پوریای ولی ” و ” تختی ” و ” پرویز دهداری ” و ” حسین فکری ” و… در فوتبال ما نخ نما نشده است ؟ امروز غمگینیم که چرا باید آن ستاره سابق فوتبال ایران و ملی پوش افسانه ای به خاطر برخی از مسائل اخلاق همسرش را از دست داده و شاهد بی مادری دو فرزندش بعد از یک سری محاکمات جنائی جنجالی باشد و یا این که غم این را خوریم آن که قرار بود روزی جای ” الف ” را در دروازه تیم ملی بگیرد در به در دارو خانه ها برای گرفتن قرص استومینوفین است و یا این که فلان ستاره پیشین باید راهی بیمارستان در سنین نه چندان بالا شود تا از درد اعتیاد نجات پیدا کند اما نمی پرسیم به چه دلیل باید ورزش ما این گونه خروجی هائی دهد ؟آیا فوتبالی که مدیران و مربیانش این گونه باشند می توانند بازیکنان سالمی بعنوان انسانهای نخبه به جامعه دهند ؟آن روزی که ورزشکار باز نشسته امروز ستاره ای بود و در یک بازی بزرگ با مشت به سر و صورت هم وطن ملبس به پیراهن حریف می کوبید چه کسی توانست به او تذکر دهد که عاقبت این کار ره به ترکستان دارد ؟امروز چه کسی می تواند امیدوار باشد این آقایان مربی و مدیر ی که بر بالای سر بازیکنان ما هستند خروجی های بهتری نصیب جامعه ما دهند ؟ براستی باید کار به جائی برسد که فوتبال را از لیست علائق خانواده ها حذف کنیم ؟ افسوس