نقش مهمی در تنظیم حجم پلاسما و تعادل مایعات بافتی دارد و این اثر خود را از طریق کمک به ایجاد فشار انکوتیک کلوئیدی پلاسما اعمال می کند. آلبومین به طور طبیعی ۶۰ ـ ۵۰ پروتئین های پلاسما را تشکیل می دهد و به علت وزن ملکولی کم ۸۵ - ۸۰ درصد فشار انکوتیک کلوئیدی خون را ایجاد می کند. تزریق وریدی محلول های غلیظ این فرآورده موجب انتقال مایع از فضای میان سلولی به گردش خون و نیز افزایش مختصر در غلظت پروتئین های پلاسما می شود. در بیمارانی که دچار کاهش آب بدن شده اند، آلبومین عموماً بر بهبود بالینی بیمار اثر کمی داشته یا بی تأثیر است، مگر اینکه مایعات اضافی نیز مصرف شود. اگرچه آلبومین حاوی مقداری اسیدهای آمینه می باشد. با این وجود ارزش غذائی زیادی ندارد.
آلبومین متابولیت های بینابینی (از جمله بیلی روبین) عناصر کم مقدار، بعضی از داروها رنگ ها، اسیدهای چرب، هورمون ها و آنزیم ها عمل می کند و بنابراین بر انتقال غیرفعال شدن ی تبادل محصولات بافتی اثر می گذارد.