جعفری یك گیاه علفی دو ساله است كه از خرداد تا تیر گل می دهد و احتمالا بومی منطقه مدیترانه است. این گیاه در سرتاسر دنیابعنوان یك گیاه آشپزخانه ای و سبزی ریشه ای كشت می شود. جعفری اغلب در كنار جاده ها و زمینهای بایر رشد می كند. بخش هایی از گیاه كه مورد استفاده قرار می گیرند شامل ریشه ها و میوه ها و بعضی اوقات بخش های هوایی می باشند. ریشه ها را در اواخر پاییز یا در بهار سال دوم رشد جمع آوری كرده قطعه قطعه می كنند و در حرارت ۴۰ درجه سانتی گراد خشك می كنند. میوه ها را جدا كرده و بر روی پارچه قرار داده تا برسند و بعد از آن بذرها را با كوبیدن جداكرده و سپس تمیز می كنند. ماده دارویی بوی ادویه ای دارد وشیرین است كه بخاطر اسانس فرار آن می باشد. بذرها حاوی ۷ درصد اسانس فرار, ریشه ها حدود ۱/۰ درصد و برگها تا ۳/۰ درصد اسانس دارند. به مقدار كم كمك به عمل هضم كمك می كند شدیدا مدر است و نفخ را كاهش می دهد.
البته به مقادیر زیاد باعث جمع شدن خود در غشاء دور رحم می شود و بنابراین در زمان حاملگی از آن نباید استفاده كرد. مقدار زیاد روغن اثرات گیج كنندگی دارد. دم كرده آن یا بصورت مخلوط با چای علفی برای بیماریهای مجاری ادرار و التهاب غده پروستات استفاده می شود. اسانس فرار حاصل از بذرها, ریشه ها, و اندامهای سبز علاوه بر مصرف دارویی در صنایع غذایی بعنوان چاشنی نیز كاربرد دارند. جعفری تازه بعنوان چاشنی در سوپ, سالاد و دیگر غذاها كاربرد دارد. جعفری قرنهاست كه كشت شده است. تنها منبع داروی حاصله از گیاه زراعی جعفری است.