هركسی كه در مطب دندانپزشكی منتظر نوبت نشسته باشد می داند كه انتظار برای درد اجتناب ناپذیر ضمن انجام كارهای دندانپزشكی از خود آن كارها دردناك تر است. همین واكنش را ۳۲ فرد داوطلب از خود نشان دادند. در یك آزمایش در دانشگاه اموری قرار بود شوك های الكتریكی دردناك به آنها وارد شود، آنها در برابر دو گزینه شوك های دردناك تر اما با زمان انتظار كمتر و شوك های كمتر دردناك با انتظار طولانی، اولی را انتخاب كردند.
دكتر گرگوری برنز سرپرست این تحقیق می گوید: به نظر منطقی نمی رسد كه فردی شوك شدیدتر را در مقابل شوك ملایم تر انتخاب كند. اما مشاهده افرادی كه این انتخاب را انجام می دهند و امتحان این تجربه توسط خود من را متقاعد كرد انتظار كشیدن برای چنین رخدادهایی واقعاً ناخوشایند است. برنز و همكارانش در مورد این مسئله تحقیق می كردند كه دلهره چگونه بر تصمیم گیری اثر می گذارد، به خصوص در هنگامی كه معلوم باشد كه پیامد این تصمیم ناخوشایند است.
مغز شركت كنندگان در این آزمایش در حالی كه پژوهشگران ۹۶ شوك الكتریكی ملایم به پاهایشان وارد می كردند، به وسیله MRI مورد تصویربرداری قرار می گرفت. به آنها گفته شده بود كه چه مدتی قرار است منتظر هر شوك باقی بمانند و شوك ها بر حسب آستانه تحمل درد آنها درجه بندی شده بود. آزمودنی ها می توانستند میان شوك های شدیدتر با فواصل زمانی كمتر و شوك های خفیف تر با فواصل زمانی طولانی تر دست به انتخاب بزنند.
همه ۳۲ نفری كه در این آزمون شركت كردند انتخاب اول را انجام دادند؛ افرادی كه بیش از همه دلهره داشتند، سه ثانیه انتظار برای شوك هایی در حد ۹۰ درصد آستانه تحمل را نسبت به ۲۷ ثانیه انتظار برای شوك هایی در حد ۶۰ درصد آستانه تحمل ترجیح دادند. در طول این آزمون مناطقی از مغز كه مربوط به درد و توجه بودند فعال بود. برنز می گوید یافته های آنها نشان می دهد كه «دلهره» به سادگی «ترس» نیست. دلهره در حقیقت ناشی از توجهی است كه شما صرف رخدادهایی می كنید كه قرار است اتفاق بیفتند.

Focus, July, ۲۰۰۶