● الله اکبر
کار تکبیر دو چیز است:
دور کردن غیرحق از فضای حیات ۲. لطیف کردن باطن برای پذیرش حقایق.
«الله» در ابتدای تکبیر تسبیح فاطمه(س) ذاکر را از موارد غیرحق دور می‌کند و بیان می‌کند که «کل ما شغلک عن ربک فهو صنمک» هر چیزی که انسان را از مربی حقیقی او دور می‌کند همان مربی انسان می‌شود که البته آدمی را در مسیری که خود می‌خواهد می‌کشاند و از انسان برای خود بهره‌وری می‌کند و بعد، بنی‌آدم را در کویر تاریک و سرگردان رها می‌کند.
«الله» یاد می‌دهد با کسی باش که شأنیت دارد با تو باشد و بدانی یا ندانی، بخواهی یا نخواهی با توست. اما «اکبر» تکبیر تسبیح فاطمه(س)، باطن را برای پذیرش واقعیت‌ها مصفا می‌کند.
«اکبر» یعنی شأنیت با کرامت؛ «اکبر» نه یعنی بزرگتر یعنی اصل، انتها و عمق کرامت و بزرگواری.انسان یا لئامت دارد یا کرامت، یا لئیم است یا کریم. آنکه دل به تربیت اکبر حقیقی بست کرامت دارد و هر آنکه پا بست اصغری مانند دنیای دنی شد لئامت را مزه می‌کند. «الله اکبر» تعلیم می‌دهد جز به امور کرامت به امور دیگر مپرداز.