اندرزهای حکیمانه امام باقر‌(ع) به یکی از شاگردان و اصحابشان به نام جابربن یزید جعفی: تو را به پنج چیز سفارش می‌کنم: اگر مورد ستم واقع شدی تو ستم مکن، اگر به تو خیانت شود تو خیانت مکن، اگر به تو دروغ گویند تو دروغ مگو، اگر تو را ستودند شاد مشو و اگر نکوهشت کردند بی‌تابی مکن و درباره آنچه در خصوص تو می‌گویند بیندیش؛ اگر آنچه درباره‌ات می‌گویند در خودت دیدی بدان که سقوط تو از چشم بینای خداوند عزوجل در هنگامی که برای کار درستی خشم کردی، مصیبتی بزرگتر است برایت از اینکه بیم داری از چشم مردم بیفتی و اگر برخلاف واقع گفته‌اند این خود ثوابی است که بی‌رنج، آن را به دست آورده‌ای.
بدان که تو دوست و یار ما محسوب نخواهی شد تا چنان شوی که اگر تمام همشهریانت گرد آیند و یک زبان گویند که تو مرد بدی هستی، مایه اندوه تو نگردد و اگر همه گویند تو مرد نیکی هستی، موجبات شادی تو فراهم نشود، اما همواره خودت را به قرآن عرضه کن؛ که اگر به راه قرآن می‌روی و آنچه را که او نخواسته تو نیز نمی‌خواهی و آنچه را که خواسته، می‌خواهی و از آنچه برحذر داشته می‌ترسی، پس استوار باش و مژده‌ات باد که هر چه درباره تو گویند، تو را زیان نرساند و اگر از قرآن جدایی پس چرا بر خود می‌بالی؟!
ای جابر! روزی اندک را از سوی خدا برای خویشتن بسیار گیر که از عهده شکرش باید به درآیی و طاعت افزون خود را برای خود اندک انگار تا بدین وسیله نفس را خوار داری و خود را سزاوار گذشت گردانی. شر موجود را از خود به وسیله دانش حاضر دفع کن و علم حاضر خود را با عمل خالصانه به کار بند و در عمل خالص از غفلت بزرگ به نیک بیداری و هشیار بودن کناره‌گیر و نیک بیداری را با ترس صحیح از خداوند تحصیل کن و از آرایش‌های نهانی به زندگی موجود دنیوی برحذر باش و زیاده روی‌های هوا به راهنمایی عقل محدود کن و هنگام غلبه هوا از علم، راهنمایی و مددجو و اعمال خالصانه را برای روز قیامت ذخیره نگه‌دار؛ با انتخاب قناعت از زیاد حرص ورزیدن خودداری نما و با کوتاه کردن آرزو، شیرینی زهد را به سوی خدا جلب کن و طناب‌های آز را به سردی یأس و ناامیدی ببر و با خودشناسی، راه خودبینی را ببند.
با فزون یاد کردن خداوند در خلوت‌ها به رقت قلب دست یاب و با ترس راست و صادقانه، خود را از ابلیس حفظ کن. مبادا به امیدواری دروغین، دل خوش کنی که این، تو را در هراسی راست خواهد انداخت. مبادا در کارها امروز و فردا کنی که این دریایی است که نابود شوندگان در آن غرق خواهند شد و مبادا غفلت کنی که این مایه سنگدلی و از آنچه در آن عذر و بهانه‌ای برایت نباشد بپرهیز که پشیمان‌ها بدین پناه می‌آرند.
با دعای خالصانه و راز و نیازهای شبانه از رحمت و گذشت الهی برخوردار شو و با بسیاری شکر، نعمت‌های بیشتری به سوی خود جلب کن.
بدان که هیچ دانشی چون سلامت‌جویی نیست و هیچ سلامتی همچون سلامت دل نیست و هیچ خردی همچون مخالفت با هوا نیست و هیچ فقری همچون فقر قلب نیست؛ هیچ ثروتی همانند بی‌نیازی دل و هیچ شناختی همچون خودشناسی نیست و هیچ نعمتی مانند عافیت و هیچ عافیتی مثل یار شدن توفیق نیست و هیچ شرفی همسنگ بلندهمتی نیست و هیچ زهدی همگون با کوته آرزویی نیست و هیچ عدالتی همانند انصاف نیست و هیچ ستمی همچون موافقت با هوا و هوس نیست و هیچ اطاعتی به‌مانند انجام فرایض نیست و هیچ مصیبتی همچون بی‌خردی نیست؛ هیچ گناهی همانند کوچک شمردن گناهت و خشنودی از حالتی که در آنی نیست و هیچ فضیلتی همچون جهاد و هیچ جهادی همانند جهاد با هوا و هوس نیست و...