اولین دستگاه ضبط صدا به وسیله «توماس ادیسون» در سال ۱۸۷۷ ساخته شد. اولین دستگاه ادیسون، شامل یك سیلندر «استوانه» بود كه با یك دسته می چرخید. این دستگاه یك شیپور و یك سوزنی بینوك یا «استیلوس» هم داشت و در انتهای باریك تر شیپور هم در یك دریچه متحرك قرار داشت.
امواج صوتی كه از انتهای گشادتر شیپور وارد آن می شدند باعث حركت این دریچه در یك جهت یا در جهت دیگر می شدند. با این دریچه ها سوزن ضمیمه شده بود كه در اثر امواج صوتی به بالا و پایین حركت می كرد.سلیندر، از یك لایه ورق قلع پوشیده بود و سوزن هم درست مقابل این ورقه قلع تعبیه شده بود و داندانه هائی همانطور كه دسته چرخیده می شد، شیپور و سوزن ضمیمه با آن را آهسته در امتداد سیلندر حركت می داد. با این ترتیب ضمن آن كه سوزن دفعات بیشماری دور ورقه گردش می كرد، روی آن خط و شیاره هائی می انداخت.وقتی كسی در این شیپور آواز می خواند یا حرف می زد سوزن بالا و پایین می رفت. وقتی سوزن پائین می رفت شیارهای عمیق تر، روی ورقه قلع می گذاشت و وقتی بالا می رفت بالعكس این خط ها سطحی تر و كم عمق تر می شدند.این تغییر عمق شیارها الگوی امواج صوتی بود كه از صدای آن شخص گوینده یا خواننده بر می خاست.
برای گوش دادن صدای ضبط شده در دستگاه، سوزن و شیپور را به ابتدای شیارها بر می گرداندند. بعد، همانطور كه سوزن این خط های موجی را تعقیب می كرد، باعث می شد كه آن دریچه متحرك در شیپور با همان الگو، شروع به ارتعاش كند. این هم به نوبه خود باعث حركت هوا در شیپور به عقب و جلو و بالاخره همین كیفیت صدائی شبیه صدای اصلی ضبط شده تولید كرده و بیرون می فرستاد.