حضرت علی (ع) و فاطمه (س) درباره كارهای زندگی، از رسول خدا داوری خواستند، پیغمبر خدا، با آن بصیرت و آگاهی خویش، خدمات درون خانه را بر عهده فاطمه نهاد و كارهای بیرون خانه را بر عهده علی گذاشت، پس از این تقسیم كار، حضرت فاطمه اظهار شادمانی كرد و فرمود: «خوشحالی و شادمانی مرا جز خدا كسی نمی داند از این كه پدرم برخورد با مردان نامحرم و كارهای سنگین بیرون از منزل را از عهده من برداشت» بر اساس این تقسیم كار فاطمه (س) كارهای خانه را انجام می داد، آرد می كرد، خمیر می كرد، نان می پخت، نظافت خانه را بر عهده داشت و علی كارهای بیرون خانه را، هیزم می آورد، آب می آورد، مواد خوراكی تهیه می كرد و به خانه می آورد.
اما هنگامی كه علی در شهر نبود فاطمه كارهای بیرون از خانه را نیز انجام می داد و هنگامی هم كه علی در شهر بود و فرصت داشت، خانه را جارو می كرد و گندم و جو آرد می كرد و در كارهای خانه، همسر عفیف و مهربانش را یاری می كرد.
روزی رسول خدا (ص) به دیدارشان رفت و دید كه علی و فاطمه به كار مشغولند و آسیاب دستی را می چرخانند و آرد تهیه می كنند. پیامبر _ كه خود فرموده بود: خدمت به خانواده نمی كند مگر صدیق یا شهید یا مردی كه خیر دنیا و آخرت را برای او می خواهد _ از مشاهده این خدمت و همكاری صمیمانه خشنود شد و خواست كه خودش هم در این خدمت شركت كند. فرمود: كدامیك خسته ترید؟ علی (ع) بی درنگ گفت: یا رسول الله! فاطمه خسته تر است. پیامبر فرمود: دخترم برخیز! فاطمه به امر پدر برخاست و پیغمبر به جای او نشست و به آسیا ب كردن پرداخت.