طبقه‌بندی امروزی گیاهان به‌عنوان گیاهان داروئی، سبزی‏ها، میوه‏ها و حتی «علف‏ها» یك اختراع جدید است. از نظر آشپز قرن هفدهمی كلم و هویج و خیار درست به اندازه گل همیشه بهار و مرزنگوش «گیاهان آشپزخانه‏ای» بودند. ما غالبا این نكته را هم فراموش می‏كنیم كه اجزای فعال، مانند آلكالوئیدها یا ساپونین‏ها در گیاهان منحصر به گیاهانی كه ما آنها را داروئی می‏خوانیم نیستند؛ میوه و سبزی‏ها هم ممكن است درمان كننده، یا در حد افراط، مضر باشند.
فرهنگ‏های گذشته گیاهان را بر مبنای حرارت یا مزه تقسیم‌بندی كرده و با نیازهای بدن برای حفظ تعادل منطبق كرده‏اند: بقراط دریافت كه گیاهان تازه «قوت بیشتری می‏بخشند» زیرا زنده‏ترند، در حالی كه طب تبتی غذاهای منجمد را سردتر و مخاطسازتر از غذاهای تازه می‏داند.