مردی دو پسر داشت. یکی ساده‌لوح و مهربان و دیگری زرنگ و مکار و بی‌رحم، مرد می‌خواست ثروت خود را بین پسرانش تقسیم کند. به همین خاطر نزد شیوانا آمد و از او در این‌خصوص نظر خواست. شیوانا از مرد پرسید: ”آن پسری که او را آبله و ساده‌لوح می‌خوانی آیا تا به حال عاشق شده است؟“
مرد لبخند تلخی زد و گفت: ”بله استاد! به شدت دل سپرده دختر جوان همسایه است و اتفاقاً دخترک هم شیفته او است. در مقابل پسر دومم زرنگ است و سنگدل و هیچ‌کس نتوانسته در درون قلب او رخنه کند. من مطمئنم پسر دومم می‌تواند کل ثروت مرا حفظ کند و پسر ساده‌لوحم عقل کافی برای نگهداری این ثروت را نخواهد داشت. اما هر چه شما بگوئید من همان کار را خواهم کرد“.
شیوانا به مرد ثروتمند گفت که ثروت را به مساوات بین پسرانش تقسیم کند و حتی سهمی که برای خود و همسرش کنار گذاشته را هم در اختیار پسر ساده‌دل قرار دهد!“
مرد ثروتمند با تعجب نصیحت استاد را پذیرفت و چنین کرد یک سال گذشت و سال بعد مرد ثروتمند نزد شیوانا آمد و گفت: ”من طبق رأی شما عمل کردم. پسر ساده‌دلم با دختر موردعلاقه‌اش ازدواج کرد و بخشی از زمین و ثروتی که در اختیارش بود را به‌کار انداخت و رونق فراوانی در کسب و کار پیدا کرد. اما پسر سنگدل و زیرکم تمام ثروتش را در راه عیش و عشرت تلف کرد و خود را آواره بیابان‌ها نموده است. شما از کجا می‌دانستید که پسر اولم دیوانه نیست و عقل و خرد کافی برای مدیریت ثروت من و خانواده‌اش را دارد!؟“
شیوانا تبسمی کرد و گفت: ”تو گفتی پسر اولت عاشق و دلباخته دختر همسایه شده است و توانسته نظر دخترک را نیز به عشق پاک و صمیمی‌اش جلب کند. یک عاشق هرگز دیوانه نیست و در واقع مجنون و کم‌خرد کسی است که از عاشق شدن و عشق ورزیدن عاجز و ناتوان است. من از روی نشانه‌هائی که دادی فهمیدم پسر خردمند تو کدامیک است و به همین خاطر چنین رأی دادم!“