| مکن مدار برای من ای پسر روز |
|
که کرد عارض سیمین تو چو زر روزه |
| ز ماه روزه چو کاهی شد ای پسر ماهت |
|
چگونه ماهی، ماهی بود به سر روزه |
| تو را چو از شکرت بوی شیر میآید |
|
سپید شد شکرت همچو شیر در روزه |
| ز لعل پر نمکت بوی خون همیآید |
|
گشادهای تو به خون دلی مگر روزه |
| ز روزه تا تو لب چون شکر فروبستی |
|
لبم گشاد به خونابهی جگر روزه |
| ز بس که جست بصر چون هلال روی تو را |
|
تباه کرد به خون مردم بصر روزه |
| دل از فراق تو در روزهی وصال بماند |
|
به جان تو که بنگشاد او دگر روزه |
| اگر سال کنم بوسهای جواب دهی |
|
که بیشکی برود حالی از شکر روزه |
| وگر به شب طلبم بوسهای بگویی روز |
|
که کس نداشت بدین شام تا سحر روزه |
| چو من ز عشق تو بیمار و زار مانده اسیر |
|
بیار بوسه و بیمار گو بخور روزه |
| چو جان رنج کش من ز هجر در سفر است |
|
رواست گر بگشاید درین سفر روزه |
| اگرچه من نگشایم ولیک بگشاید |
|
به یک شکر ز لب خوب دادگر روزه |
| خدایگان فلک قدر آنکه هر رمضان |
|
ز خوان او بگشاده است قرص خور روزه |
| سه ماه روزه گرفت و ز نور روزه او |
|
مدام در دو جهان گشت نامور روزه |
| ز بهر روزه شه نه سپر جشنی ساخت |
|
که بو که شه بگشاید بدین قدر روزه |
| فرشتگان که ز شوق خدای میدارند |
|
میان عرش معظم ز خواب و خور روزه |
| اگرچه صایم دهرند لیک بگشایند |
|
موافقت را با شاه پر هنر روزه |
| کسی که روزه گرفته است از شفاعت او |
|
اگر ز هیچ شماری توان شمر روزه |
| اگرچه خشکلب افتاد بحر و بر امروز |
|
ز ابر دست تو بگشاد بحر و بر روزه |
| حسام گوهریت لب ببست و نگشاید |
|
مگر به خون دلم خصم بد گهر روزه |
| چو بام فتح گشادی ز چتر لعل گشاد |
|
همای چتر تو از دامن ظفر روزه |
| کسی که سرکشد از طاعت تو یک سر موی |
|
هبا شمر تو نماز وی و هدر روزه |
| خدایگانا شعر لطیف را عطار |
|
ردیف کرد به مدح تو سر به سر روزه |
| منم که ختم سخن بر من است و زهره کراست |
|
که صد سخن بگشاید بدیهه بر روزه |
| همیشه تا شب و روز است عید روزی باد |
|
هزار عیدت و عیدیت باد هر روزه |
|
