| رستم از این نفس و هوا زنده بلا مرده بلا |
|
زنده و مرده وطنم نیست بجز فضل خدا |
| رستم از این بیت و غزل ای شه و سلطان ازل |
|
مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا |
| قافیه و مغلطه را گو همه سیلاب ببر |
|
پوست بود پوست بود درخور مغز شعرا |
| ای خمشی مغز منی پرده آن نغز منی |
|
کمتر فضل خمشی کش نبود خوف و رجا |
| بر ده ویران نبود عشر زمین کوچ و قلان |
|
مست و خرابم مطلب در سخنم نقد و خطا |
| تا که خرابم نکند کی دهد آن گنج به من |
|
تا که به سیلم ندهد کی کشدم بحر عطا |
| مرد سخن را چه خبر از خمشی همچو شکر |
|
خشک چه داند چه بود ترلللا ترلللا |
| آینهام آینهام مرد مقالات نهام |
|
دیده شود حال من ار چشم شود گوش شما |
| دست فشانم چو شجر چرخ زنان همچو قمر |
|
چرخ من از رنگ زمین پاکتر از چرخ سما |
| عارف گوینده بگو تا که دعای تو کنم |
|
چونک خوش و مست شوم هر سحری وقت دعا |
| دلق من و خرقه من از تو دریغی نبود |
|
و آنک ز سلطان رسدم نیم مرا نیم تو را |
| از کف سلطان رسدم ساغر و سغراق قدم |
|
چشمه خورشید بود جرعه او را چو گدا |
| من خمشم خسته گلو عارف گوینده بگو |
|
زانک تو داود دمی من چو کهم رفته ز جا |
|
