| پس از عمری که دل خونابه میخورد |
|
خرد بیرون شد و دل کار میکرد |
| چو بر دل شد زغم راه نفس تنگ |
|
به صد افسون و صد دستان و نیرنگ |
| عقابی تیز پر را رام کردم |
|
به سوی آن صنم پیغام کردم |
| که ای هم جان و هم جانانهی دل |
|
غمت سلطان خلوت خانهی دل |
| جمالت چشم جان را چشمهی نور |
|
ز رخسار تو بادا چشم بد دور |
| منم آن بیدلی کز بیقراری |
|
کنم بر درگهت فریاد و زاری |
| خلاف رای تو رایی ندارم |
|
بغیر از کوی تو جائی ندارم |
| دلم دائم تمنای تو ورزد |
|
درونم مهر و سودای تو ورزد |
| مرا جادوی چشمت برده از راه |
|
زنخدان توام افکنده در چاه |
| اسیر زلف مشگین تو گشتم |
|
ترحم کن چو مسکین تو گشتم |
| دلم پر جوش و تن پرتاب تا کی |
|
ز حسرت دیده پر خوناب تا کی |
| چنین مدهوش و رسوا چند گردم |
|
چو گردون بی سر و پا چند گردم |
| بر این مجروح سرگردان ببخشای |
|
بر این محزون بیسامان ببخشای |
| چو زلف خویش بیسامانیم بین |
|
پریشانی و سرگردانیم بین |
| جز از الطاف تو غمخواریم نیست |
|
ز چشمت بهره جز بیماریم نیست |
| زمانی گر ز روی آشنائی |
|
دهد شمع جمالت روشنائی |
| شوم پروانه در پای تو میرم |
|
به پیش قد و بالای تو میرم |
| مرا از آفتابت ذرهای بس |
|
وز آن باغ ارم گل ترهای بس |
| نگویم یک زمان پیشت نشینم |
|
شوم خرسند کز دورت ببینم |
| چو احوالم سراسر عرضه داری |
|
یکایک قصهی من برشماری |
| ز اشعار همام این نظم دلسوز |
|
ادا کن پیش آن ماه دلفروز |
| چو اینجا هست این ابیات در کار |
|
ز استادان نباشد عاریت عار |
| بگو میگوید آن بیخواب و آرام |
|
از آن ساعت که ناگاه از سر بام |
|
