| علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را |
|
که به ماسوا فکندی همه سایهی هما را |
| دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین |
|
به علی شناختم به خدا قسم خدا را |
| به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند |
|
چو علی گرفته باشد سر چشمهی بقا را |
| مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ |
|
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را |
| برو ای گدای مسکین در خانهی علی زن |
|
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را |
| بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من |
|
چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا |
| بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب |
|
که علم کند به عالم شهدای کربلا را |
| چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان |
|
چو علی که میتواند که بسر برد وفا را |
| نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت |
|
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را |
| بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت |
|
که ز کوی او غباری به من آر توتیا را |
| به امید آن که شاید برسد به خاک پایت |
|
چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را |
| چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان |
|
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را |
| چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم |
|
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را |
| «همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی |
|
به پیام آشنائی بنوازد و آشنا را» |
| ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب |
|
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا |
|
