| خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم |
|
خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم |
| خدایا خاطرات سرکش یک عمر شیدایی |
|
گرفته در دماغی خسته چون خوابی پریشانم |
| خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد |
|
خدایا این شبآویزان چه میخواهند از جانم |
| پریشان یادگاریهای بر بادند و میپیچند |
|
به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم |
| خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد |
|
چه جای من که از سردی و خاموشی ز مستانم |
| سه تار مطرب شوقم گسسته سیم جانسوزم |
|
شبان وادی عشقم شکسته نای نالانم |
| نه جامی کو دمد در آتش افسرده جان من |
|
نه دودی کو برآید از سر شوریده سامانم |
| شکفته شمع دمسازم چنان خاموش شد کز وی |
|
به اشک توبه خوش کردم که میبارد به دامانم |
| گره شد در گلویم ناله جای سیم هم خالی |
|
که من واخواندن این پنجهی پیچیده نتوانم |
| کجا یار و دیاری ماند از بی مهری ایام |
|
که تا آهی برد سوز و گداز من به یارانم |
| سرود آبشار دلکش پس قلعهام در گوش |
|
شب پائیز تبریز است در باغ گلستانم |
| گروه کودکان سرگشتهی چرخ و فلک بازی |
|
من از بازی این چرخ فلک سر در گریبانم |
| به مغزم جعبهی شهر فرنگ عمر بیحاصل |
|
به چرخ افتاده و گوئی در آفاقست جولانم |
| چه دریایی چه طوفانی که من در پیچ و تاب آن |
|
به زورقهای صاحب کشتهی سرگشته میمانم |
| ازین شورم که امشب زد به سر آشفته و سنگین |
|
چه میگویم نمیفهمم چه میخواهم نمیدانم |
| به اشک من گل و گلزار شعر فارسی خندان |
|
من شوریده بخت از چشم گریان ابر نیسانم |
| کجا تا گویدم برچین و تا کی گویدم برخیز |
|
به خوان اشک چشم و خون دل عمریست مهمانم |
| فلک گو با من این نامردی و نامردمی بس کن |
|
که من سلطان عشق و شهریار شعر ایرانم |
|
