غلامحسین امیرخانی رساله خوشنویسی تازه ای را به جامعه هنرمندان خوشنویس ایران عرضه می كند. این استاد خوشنویس در این رساله، با برخورد تازه ای نسبت به خوشنویسی، به تحلیل فنی و تاریخی و سیر تطور و تحول خوشنویسی از موقعیت تاریخی عمدتا سه استاد تراز اول - عمادالكتاب (میرعماد حسنی)، میرزا رضا اصفهانی و میرزا رضا كلهر- از ابتدای كار تا كمال بلوغ هنری آنان پرداخته است. هدف اصلی امیرخانی در تالیف و تدوین این رساله، در اختیار گذاردن این اطلاعات برای هنرمندان و هنرجویان شهرستانی بوده است. ملاحظه و مشاهده این دوره تطور و تحول كه از حالت جوانی تا حد پختگی و كمال می رسد، در ذهن امیرخانی بوده و در كنار هم آمده است. بخشی از این رساله به یكی از ریشه ها و پایه های هنر خوشنویسی مربوط است كه به شكل چلیپا در تاریخ خوشنویسی مطرح شده و عمدتا در این سبك تولید، اثر میرعماد حسنی مقام عالی دارد.به گمان او دیگر خوشنویسان هرچقدر در حد استادی و توانایی بودند، توانایی میرعماد را نداشته و عمدتا آن هم به صورت انگشت شمار، كپی كار بوده اند. وی برای آموزش نسبتا موثرتر برای هنرمندان شهرستانی حدود ۳۰ تا ۳۵ چلیپای میرعماد را با زمینه و كرسی جدیدی تركیب بندی كرده است. حالتی پیشنهادی برای كسانی كه ۴۰۰ سال چلیپا های میرعماد حسنی را دیده اند، این آثار هم خاطره تاریخی - فرهنگی را برای بیننده زنده می كند و هم تذكری نسبت به بیننده است. امیرخانی می گوید: موضوع كارهایی كه میرعماد انتخاب كرده به صورت موضوعی نیز برای علاقه مندان خوشنویسی جذابیت تمام نشدنی دارد و مفاهیم آن نیز تعالی بخش است، بنابراین تازگی خود را از دست نمی دهد وبرای كسانی كه به هنر نقشی، بخصوص خوشنویسی علاقه مندند، از این قطعات یادمان توجه به دوران گذشته و پند و عبرت تراویده می شود و طراوت و زیبایی از این بابت هم تجدید نوعی حیات معنوی است. این رساله بخش های دیگری هم دارد. رساله خوشنویسی ایران در یك مجلد بیش از یكصد صفحه ای با نگارش و كتابت استاد امیرخانی تا پایان پاییز سال جاری در اختیار علاقه مندان قرار می گیرد. این استاد خوشنویس بتازگی نیز مجموعه رباعی های سروده محمدعلی اسلامی ندوشن را در كتابی با عنوان بهار در پاییز منتشر كرد. این كتاب مشتمل بر۷۷ رباعی، سروده شده در سه، چهار سال اخیر ندوشن است كه با نگارگری و تذهیب و با خوشنویسی امیرخانی، بتازگی توسط انجمن خوشنویسان ایران همراه است.