۱۹۲۱: بخش جنوبى ايرلند اعلام دولت آزاد كرد. در پى آن دو سال جنگ داخلى درگرفت. شمالى ها به دولت بريتانيا وفادار ماندند.

۱۹۳۷: اعلام دولت مستقل ايرلند. ۲۶ منطقه در جنوب و غرب ايرلند اعلام استقلال كردند كه تا ۱۲ سال بعد توسط دولت بريتانيا به رسميت شناخته نشد.

۱۹۶۲- ۱۹۵۵: حملات پراكنده ارتش جمهوريخواه كاتوليك ايرلند به مواضع دولت بريتانيا در انگليس و ايرلند شمالى.

۱۹۶۹: اعزام ارتش بريتانيا به ايرلند شمالى براى درگير شدن سخت ترين منازعات در عرض پنجاه سال.

۱۹۷۲: ارتش بريتانيا در «جمعه خونين» ۱۳ معترض كاتوليك ايرلندى را كشت.

۱۹۷۹: IRA (ارتش جمهوريخواه ايرلند) حملاتش را عليه چهره هاى سرشناس بريتانيا تشديد كرد.

۱۹۸۱: ده زندانى IRA در اعتراض به وضعيت زندانيان سياسى دست به اعتصاب غذا زدند و مردند.

۱۹۸۲: مجلس ايرلند شمالى انتخاب شد. كاتوليك ها انتخابات را تحريم كردند.

۱۹۸۴: بمب گذارى IRA در كنفرانس حزب محافظه كار انگليس پنج كشته بر جاى گذاشت.

۱۹۸۵: توافقنامه ايرلند و انگليس به دولت دوبلين قدرت مشاوره اى در ايرلند شمالى اعطا كرد.

۱۹۹۴: IRA اعلام آتش بس كرد. دولت بريتانيا اولين اجلاس علنى را با شين فين در عرض ۷۰ سال برگزار كردند.

۱۹۹۶: IRA به آتش بس خاتمه داد. مذاكرات چندجانبه درباره آينده ايرلند شمالى بدون حضور شين فين برگزار شد.

۱۹۹۷: «جرى آدامز» و «مارتين مك گينس» در پارلمان بريتانيا صاحب كرسى شدند اما آن را نپذيرفتند. IRA صريحاً اعلام آتش بس كرد. دو حزب پروتستان در اعتراض به عدم تعهد IRA به خلع سلاح از مذاكرات كناره گرفتند.

۱۹۹۸: پس از انجام يك دوره طولانى مذاكرات، قرارداد صلح «جمعه خوب» به منظور پايان دادن به درگيرى ها و قانون شكنى ها امضا شد. انتخابات براى انتخاب يك شوراى جديد براى ايرلند شمالى برگزار شد. رهبر حزب پروتستان «UUP» ديويد تيمبر به عنوان نخستين وزير انتخاب شد. انفجار يك خودروى بمب گذارى شده در ايرلند شمالى منجر به كشته شدن ۲۹ نفر شد. اين انفجار خونين ترين ناآرامى در ۳۰ سال گذشته پيش از اين حادثه محسوب مى شد.

ارتش آزادى بخش، مسئوليت اين انفجار را بر عهده گرفت.

۱۹۹۹: حكومت ۲۷ ساله لندن در اين ناحيه پايان يافت و دولت مستقل روى كار آمد. كاتوليك ها و پروتستان ها در قدرت با يكديگر شريك شدند.

۲۰۰۱: در پى خلع سلاح نشدن ارتش آزاديبخش، ديويد تيمبر از سمت خود استعفا داد. وى پس از آنكه ارتش آزاديبخش تاحدودى خلع سلاح شد، مجدداً انتخاب شد.

۲۰۰۳: انتخابات شورا موجب افزايش تندروى ها شد و افراطى ها قدرت بيشترى يافتند.

۲۰۰۴: تونى بلر و آهرن نشستى به منظور دستيابى به توافق برگزار كردند. مبارزان ارتش آزاديبخش از عكسبردارى از خلع سلاح شان جلوگيرى كردند.

۲۰۰۵: پس از آنكه تيمبر نتيجه ضعيفى در انتخابات پارلمان به دست آورد، از سمت رهبرى حزب متبوع استعفا داد. ارتش آزاديبخش متعهد شد كه خلع سلاح شود و در روند صلح ايرلند شمالى شركت كند.