روی سن تالار وحدت سازها به ردیف نشسته بودند. بشكه های بزرگ كه رنگ آبی به آنها زده بودند، بطری های شیشه ای سبزرنگ و تخته های چوب سازهای گروه «كیتون»ها را تشكیل می دادند كه دو شب پیش در بخش بین الملل جشنواره موسیقی كنسرت داشتند. كنسرتی پرسروصدا كه با آداب تالار وحدت بیگانه بود اما بالاخره باید تغییر آداب غلط را از جایی شروع كرد.ضربی كه آنها با پاهایشان روی سن چوبی تالار وحدت گرفتند، حركات نمایشی و هماهنگ با یكدیگر چشمان تماشاگران این برنامه كه آمده بودند اجرایی سنگین را ببینند، گرد كرد. تجربه دیدن كسانی كه با قدرت هر چه تمام تر روی سن چوبی سالن پا می كوبیدند، چوب بازی می كردند، طبل می نواختند و بشكه ها را به صدا درمی آوردند، به خرید بلیت ۸ هزار تومانی می ارزید.موسیقی كیتون ها چیزی نبود جز نمایش موسیقی اشیا و بازی با ریتم. این ریتم از ضرب پاهایی كه به آنها حلقه های فلزی مثل خلخال بسته شده بود، شروع می شد و به بقیه سازها می رسید. یك موسیقی تجربی و بداهه كه روی صحنه شكل می گرفت و البته كاملاً تصویری بود. یعنی اگر آن را تنها و بدون تصویر می شنیدید امكان نداشت لذتی كه از آن برده اید، دوباره نصیبتان شود. به هر حال اگر این كنسرت را می دیدید، تجربه خوبی بود. هر چند از این غیرمنتظره تر كارهای دفتر موسیقی است كه جشنواره اش مثل هندوانه ای است كه شاید تو سفید باشد و شاید قرمز از آب درآید. گروه هایی از كشورهایی دیگر با صرف هزینه به ایران می آیند و اجراهایی دست چندم را به روی صحنه می برند، در حالی كه گروه های ایرانی از وضع بد اقتصاد خود گلایه دارند. حتم داشته باشید اگر یك گروه ایرانی می خواست همین كاری كه ایتالیایی ها به روی صحنه بردند، در جشنواره به اجرا درآورد با مانعی بزرگ مواجه می شد به نام دفتر موسیقی.

• ارشد تهماسبی نمی آید

ارشد تهماسبی نوازنده و موسیقیدان كه قرار بود امروز ساعت ۱۶ در سالن رودكی به همراه داریوش پیرنیاكان در بخش پژوهش درباره بداهه نوازی در موسیقی ایرانی سخنرانی كند و به اجرای قطعاتی بپردازد به علت بیماری نمی تواند در این برنامه حاضر شود.

مرضیه رسولی