علی اكبر عبدالرشیدی با اعتقاد بر این كه سریال «زیر تیغ» از آغاز خوبی برخوردار بوده است نسبت به مراحل بعدی این سریال یعنی پردازش و خصوصا پایان آن ابراز نگرانی كرد؛ مشكلی كه به اعتقاد وی دست به گریبان تعداد بسیاری از سریال های تلویزیونی بوده است.

این كارشناس، متفاوت بودن روایت و داستان «زیر تیغ» را از دلایل موفقیت این سریال برشمرد و افزود: شیوه روایی این سریال بر خلاف بعضی از عرف های جاری مملكت ما كه در عرصه تئاتر و تلویزیون و بیشتر در عرصه سینما شاهد آن هستیم اتفاق می افتد.وی با تقسیم بندی فیلم ها و سریال های داخلی به سه طبقه اصلی یادآور شد: گروهی از این فیلم ها و سریال ها از داستان های بسیار پیش پا افتاده ای برخوردارند كه اصلا قابل بحث نیستند. برخی از آن ها نیز به صورت سنتی تكرار برنامه های موفقی بوده اند كه در زمانی توانسته اند مخاطب بسیاری را جذب كنند كه بیشتر در خصوص برنامه های طنز و اجتماعی اتفاق می افتد.عبدالرشیدی سریال «زیر تیغ» را در گروه سوم قرار داد و خاطرنشان كرد: در برنامه های جدی زمانی كه به موضوعی متفاوت و در عین حال آشنا بر می خوریم، جاذبه آن مجموعه بالا می رود. پیش از این هم مجموعه هایی این چنینی در كشور داشته ایم كه حساسیت بسیاری در جامعه ایجاد كرده است.وی در عین حال گفت: سریال «زیر تیغ» داستان جذابی را آغاز كرده است؛ چرا كه مخاطب را در معرض تصمیم گیری قرار می دهد.

ناتوانی در حدس زدن بیننده را پای تلویزیون نگه می دارد. عبدالرشیدی از حضور هنرپیشگان و عوامل اجرایی معتبر در سریال «زیر تیغ» به عنوان یكی از عوامل موفقیت این مجموعه تلویزیونی یاد كرد.وی به این پرسش كه آیا بازیگران حرفه ای سریال «زیر تیغ» در حد و اندازه های فیلم های معتبرشان در سینما حاضر شده اند، پاسخ منفی داد و افزود: بازیگران سرشناس «زیر تیغ» تمامی قدرت سینمایی شان را به اجرا در نیاورده اند.البته باید در این بخش یك تفكیكی صورت گیرد. آقای پرویز پرستویی در فیلم های سینمایی به دلایل مختلف، توانمندی بیشتری از خودش به نمایش می گذارد.

پیش از این نیز ثابت شده است حتی زمانی كه بهترین كارگردان ها با آقای پرستویی كار كرده اند ایشان درخشش كافی نداشته اند و در حقیقت اعتباری كه در سینما به دست آورده است در تلویزیون خرج می كند. اما در مورد خانم معتمد آریا این اتفاق بر عكس است. ایشان در تلویزیون درخشش بیشتری نسبت به سینما داشته اند. در برخی از فیلم های سینمایی كه اغلب كودكان و نوجوانان مخاطب آن بوده اند از قابلیت های هنری خانم معتمد آریا به اندازه كافی استفاده نشده است. وی با بیان این كه فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی دارای سه مرحله هستند كه در سه حوزه اتفاق می افتد، ادامه داد: سه مرحله عبارت از آغاز، پردازش و پایان؛ و سه حوزه ای كه این سه مرحله در آن اتفاق می افتد شامل خود داستان، وسعت زمان و مكان و داستان و بازیگران است.

مجموعه هایی مانند «زیر تیغ»، گاه آغاز خوب دارند و حتی در میانه پردازش هم خوب پیش می روند اما متاسفانه در مرحله پایان مشكل دارند. اتفاقی كه برای سریال های مجموعه های قبل از آن نیز رخ داد.علی اكبر عبد الرشیدی معتقد است: ماندگاری فیلم ها و سریال ها پیش از آن كه به مرحله آغاز و پردازش مرتبط باشد به مرحله پایان بستگی دارد. منتها به دلیل ضعف فیلمنامه نویسی در كشورمان با مشكل پایان روبرو بوده ایم.حتی در مجموعه بسیار معتبر و با ارزش «امام علی (ع)» كه برای كارگردانی و بازی های آن اثر ارزش بسیاری قائل هستم، نیز چنین مشكلی دیده می شود. این مجموعه علی رغم این كه از داستانی برگرفته از تاریخ برخوردار است باز هم در عملكرد پایانی دچار مشكل می شود.وی درباره سریال «زیر تیغ» گفت: این مجموعه تلویزیونی خوب آغاز شده است.

حال باید ببینیم در مرحله پردازش وسعت جغرافیایی و طول زمانی اثر چگونه پیش می رود، مشخص می شود آیا كارگردان و نویسنده می توانند در چنین وسعتی كار را به سرانجام برسانند یا در میانه كار دچار مشكل می شود. این كارشناس رسانه درباره استفاده از صحنه های عزاداری طولانی در سریال «زیر تیغ» اظهار كرد: گاه ازمولفه هایی چون عزا، غم، ترس برای تكوین مرحله دراماتیك اثر ضروری به نظر می رسد. این اتفاق در بسیاری از آثار هنری دنیا از جمله برخی فیلم های برگمن و نمایشنامه های شكسپیر دیده می شود.در سینمای خودمان نیز مواردی از این دست داشته ایم. عمده آثار آربی آوانسیان از فضا های این چنینی برای رسیدن به اوج تاثیر گذاری اثر بهره می گیرد.وی در عین حال گفت: در تاریخ سینما و تلویزیون ما بهره گیری از فضا های غم و سوگواری سهل الوصول تر بوده است.

چرا كه این مولفه ها تجلی بیشتری داشته اند. اما وقتی به استفاده از مولفه شادمانی و جشن می رسیم، بلافاصله دچار افت می شویم و كار ها به سمت ابتذال می روند.این كارشناس رسانه، اظهار كرد: كارگردانان ما در نگاه به مرگ و استفاده از عوامل عزاداری و غم، نوعی نهادینه بودن این مولفه ها را می پذیرند و به نوعی می توان رنگ و لعاب سنتی ایرانی را در این دید، اما الگوی شادی ایرانی نداریم بنابراین كار هایمان در این بخش به ابتذال می كشد.عبدالرشیدی معتقد است: استفاده بیش از حد از صحنه های سوگواری در كار ها، تاثیرات مخربی بر مخاطب می گذارد.وی یادآور شد: در سریال «زیر تیغ» كارگردان سعی داشت خانواده محمود آقا را در شرایطی قرار دهد كه وقتی از ارتكاب قتل توسط محمود آقا مطلع می شوند دچار بحرانی شدید شوند.

در این میان مخاطب نیز با اعضای این خانواده احساس هم ذات پنداری كرده و جاذبه بالا می رود.كارشناس، مجری برنامه «شما و سیما»،فرهنگ سازی و بالا بردن بهره وری های اجتماعی را از وظایف رسانه ملی برشمرد و افزود: كاركرد تلویزیون فراگیر در جامعه ما متاسفانه بیشتر در حال گرایش به سمت نگاه روشنفكرانه و جشنواره ای است. وقتی تلویزیون به سمت فرنگ سازی توجه می كند به نوعی به مسایل پیش پا افتاده می پردازد. این در حالیست كه در تلویزیون باید به سمت ساخت آثار فاخری برویم كه بتواند در جهت فرهنگ سازی اجتماعی و بالا بردن بهره وری های مختلف عمل كند.به گفته وی، صحنه های گزنده عزاداری می تواند روحیه ترس را به جامعه القا كند.

عبدالرشیدی تصریح كرد: درست است در كشور ما پخش صحنه های قبیحه ممنوع است، اما برخی كشور ها پخش صحنه های خشونت بار و همین صحنه های عزاداری را ممنوع اعلام می كنند، چرا كه ترجیح می دهند جامعه را به سمت نوعی نشاط هدایت كنند. وی درباره كارگردان سریال «زیر تیغ» اظهار كرد: خیلی فكر كردم اگر آقای پرستویی، خانم معتمد آریا و یكی دو تن دیگر از بازیگران زیر تیغ نبودند، این مجموعه تلویزیونی چه تغییراتی می كرد ؟! متاسفانه در سینما و تلویزیون ما این مساله دیده شده كه اگر سناریو با هنرمندان متفاوتی ساخته می شود، تاثیر متفاوتی می گذارد.وی در عین حال معتقد است: سریال «زیر تیغ» به حد كافی قوی است و آقای هنرمند به خوبی از توانایی ها و تجارب خود در كارگردانی این سریال بهره گرفته اند.