شاید داستان از «دنیا» شروع شد؛ اولین فیلی که محمدرضا شریفی نیا، به عنوان مردی که شوهرِ دو زن بود، بازی جدیدی را آغاز کرد. پس از آن در فیلم «نصف مال من، نصف مال تو»، و به تازگی باسریال «پیامک از دیار باقی» که از تلویزیون دولتی پخش شد، این بازی ادامه پیدا کرد.

بازی مردی که بنا به «اقتضائات طبیعی مردانه» (!) به چند زن بطور هم زمان علاقمند می شود و با هر دو آنها ازدواج می کند. اما به دلیل قبحی که در جامعه وجود دارد، این دو ازدواج را از آنها پنهان نگاه می دارد. سرانجام طی اتفاقاتی این دو زن از اینکه «هوو»ی یکدیگر هستند، مطلع می شوند؛ و سرانجام در پاسخِ تمام این مشکلات جناب شریفی نیا عنوان می کند که: «خلاف شرع که نکردم»!

اینکه سیاستگذاران صدا و سیما یا وزارت ارشاد در جهت ترویج فرهنگ زن ستیز برنامه ریزی کنند، چندان عجیب و دور از ذهن نیست؛ حتی اینکه بازیگران و هنرمندانی حاضر شوند که به خاطر گذران زندگی در چنین فیلم هایی ایفای نقش کنند باز هم دور از ذهن نیست؛ اما اینکه یک بازیگر که سابقه و چهره ای شناخته شده در سینمای ایران دارد حاضر باشد به طور متوالی در چنین نقش هایی حاضر شود، جای تامل دارد.

متاسفانه، مردانی در جامعه هستند که نگاه و رفتاری تبعیض آمیز علیه زنان دارند و حقوق انسانی یک زن را برای یک زندگی برابر و عادلانه به رسمیت نمی شناسند. یکی از حوزه های این حقوق نابرابر، مربوط به روابط خانوادگی است. چندهمسری که سنتی مردسالارانه است و توسط برخی گرایشات مذهبی نیز توجیه می شود، نمونه بارزی از تبعیض علیه زنان به شمار می آید.

محمدرضا شریفی نیا، به یکی از مردانی تبدیل شده است که نماد ترویج این نابرابری و تبعیض به شمار می آید. البته، مردان در ترویج این نابرابری تنها نیستند. زنانی نیز هستند که مناسبات مردسالارانه را بازتولید می کنند. شهره لرستانی، بازیگر دیگری است که در دو فیلم اخیر به عنوان زنی که توجیه گر ازدواج موقت از منظری زنانه است، ایفای نقش می کند. تکرار این گونه نقش ها از سوی این دو بازیگر نمی تواند تصادفی و ناخودآگاه تلقی شود.

لغو قانون چندهمسری، یکی از مطالبات دهگانه کمپین یک میلیون امضاء به شمار می آید. تغییر این قانون تنها از طریق ترویج این خواسته در حوزه های مختلف اجتماعی میسر است. مسلماً عرصه سینما و تلویزیون عرصه ای تاثیرگذار بر جامعه به حساب می آید، لذا اعتراض به چنین فیلم هایی و تلاش برای استفاده از رسانه ها در ترویج برابری خواهی جنسیتی می تواند به عمومی شدن گفتمان برابری و در نهایت تغییر قوانین تبعیض آمیز یاری رساند.

کاوه مظفری