در رابطه با حادثه اسفبار شنبه شب انفجار در مرکز فرهنگی - مذهبی ره پویان وصال حضرت سیدالشهدای شیراز، نکات چندی وجود دارد که قابل تامل است و بر اهمیت موضوع می افزاید؛

۱- چنین اتفاقی با این تعداد کشته و زخمی (۱۲ کشته و نزدیک به ۲۰۰ زخمی بنا بر روایت منابع رسمی دولتی) طی سال های گذشته در سراسر کشور کم سابقه بوده است.

۲- این اتفاق در بزرگ ترین مرکز فرهنگی غیردولتی منطقه جنوب کشور که همواره با استقبال گسترده اهالی (چیزی بیش از پنج هزار نفر در نشست های عادی هفتگی و چند ده هزار نفر در هر مراسم خاص) همراه بوده، رخ داده است.

۳- خبر این حادثه به رغم اهمیت، با چندین ساعت تاخیر در لابه لای بخش های خبری صداوسیما پخش شده، در حالی که کلیه کانال های خبری دنیا به محض اطلاع از وقوع حادثه، گزارش های زنده خود را شروع و به کرات پخش کردند.

۴- مثل موارد مشابه و حوادث طبیعی و غیرطبیعی دیگر در کشورمان که مدیریت بحران در آن بسیار مهم است و معمولاً این مساله یا وجود ندارد یا کم به چشم می خورد، در این حادثه نیز ضعف مدیریت بحران به گفته شاهدان عینی وجود داشته است. در چنین مواقعی اولویت با تخلیه محل از اشخاص عادی و خانواده هایی است که به دنبال خبر از عزیزان خود هستند. به گفته همین شاهدان، عدم کنترل بر محل در ابتدای وقوع حادثه و در نتیجه کند عمل کردن آمبولانس ها، حضور پاره یی افراد و بالاخره مدیریت ضعیف،به حجم آسیب دیدگان این حادثه بیش از پیش افزوده است.

۵- در رابطه با علت وقوع این حادثه نیز مثل بسیاری موارد مشابه دیگر تناقض بسیار است. طبیعی است که دولت و نهادهای امنیتی و انتظامی این واقعه را نه ناشی از بمب گذاری و خرابکاری، بلکه ناشی از یک اتفاق و سهل انگاری تلقی کنند؛ چیزی که شاهدان عینی حادثه آن را رد کرده اند. انجوی نژاد مسوول و سخنران اصلی این مرکز فرهنگی - مذهبی، با رد این موضوع، با قاطعیت این واقعه را ناشی از بمب گذاری دانسته است.

۶- بیان دلایل ارائه شده حول موضوعاتی چون انفجار کپسول گاز متصل به بخاری (در شرایطی که هوای شیراز از اسفندماه گرم شده و نیاز به بخاری نبوده، ضمن اینکه سیستم لوله کشی گاز در محل اصولاً ضرورتی به استفاده از کپسول گاز برای بخاری را ایجاب نمی کرده)، یا انفجار مهمات باقیمانده از برگزاری نمایشگاه دفاع مقدس (در حالی که معمولاً ادواتی که برای نمایش آورده می شود، همه خنثی شده و با مهر و مشخصات بوده است یا به تعبیر مسوول کانون فقط چند پوکه منور خالی بوده) تا حدودی نشان از کم توجهی گویندگان این دلایل به شعور مخاطبان دارد.

۷- گمانه زنی برای عاملان این حادثه، اگر آن را همچون محافل رسمی اتفاقی ندانیم، باید اولویت اصلی و دغدغه اساسی همه باشد. دامنه وسیعی از نیروهایی همچون نیروهای القاعده (با توجه به ماهیت این نیروها)، وهابیون (با توجه به سخنرانی های موجود در این مرکز در رابطه با وهابیت و حرکت های اخیر وهابیون)، طرفداران اندیشه بهائیت (با توجه به برخوردهایی که در شیراز اخیراً نسبت به آنها شده بود و جلسات این مرکز در مقابله با بهائیت)، عمال وابسته به سازمان مجاهدین خلق (با توجه به ماهیت تروریستی این سازمان) و برخی نیروهای وابسته (که در ناامنی مردم، احساس امنیت می کنند) می توانند از جمله گزینه های احتمالی عاملان وقوع این حادثه باشند.

۸- و بالاخره تلخی این حادثه برای بازماندگان با هیچ واژه یی تسکین پذیر نیست، مگر آرزوی صبر و استقامت برای آنها در این حادثه.

جمیله کدیور