ریکاردو زیپولی عکاس ایتالیایی گفت:ایران زیباترین کشور دنیاست این جمله ای است که همیشه سر کلاس درس به دانشجویان در ونیز می گویم و بعد از گفتن این جمله به سمت توصیف ادبیات و مناظر ایران می روم.

ریکاردو زیپولی با اشاره به اینکه ایران عکاسان بسیار خوبی دارد گفت: من درشهری نزدیک ونیز نمایشگاه عکس عکاسان ایرانی را برگزار کردم ،عکاسان ایرانی عکسهای بسیار خوبی فرستادند عکسها ی من ،عباس کیارستمی و ۵۶ عکاس ایرانی در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شد، کار عکاسان ایرانی فوق العاده است این نمایشگاه بسیار مورد پسند مردم ایتالیا قرار گرفت.

وی در ادامه گفت:ایران عکاسان بسیاری دارد که متاسفانه هنوز شناخته نشده اند بسیاری از مردم جهان کارگردان های ایرانی را می شناسند اما بسیاری از عکاسان ایرانی با وجود اینکه در زمینه هنر عکاسی بسیار خوب عمل کرده اند هنوز ناشناخته اند.

وی در خصوص علاقه اش به شهرهای ایران گفت: همه شهرهای ایران را دوست دارم اما شهر اصفهان بی نظیر است،یزد را هم خیلی دوست دارم البته بیشتر در روستاهای ایران بوده ام و علاقه عجیبی به روستاهای ایران دارم.

وی در پاسخ به این سوال که نگاهش به مردم ایران چگونه است خاطرنشان کرد: من مردم ایران را واقعا دوست دارم و در ایران احساس غریبی نمی کنم ارتباط تنگاتنگی میان فرهنگ و اخلاق ایرانی ها و مردم ایتالیا وجود دارد به همین دلیل مردم ایتالیا در ارتباط با مردم ایران با مشکلی روبرو نمی شوند و احساس غریبی نمی کنند،و احساس می کنم پیودندی عجیب میان فرهنگ ایتالیا و ایران وجود دارد، زمانی که با ایران آشنا می شوید عاشقش می شوید و دیگر ترکش نمی کنید.

وی افزود:به نظر من منطقه ای از ایران که اشکال بیشتری در عکاسی ایجاد می کند شمال ایران است هر چند می دانم برای شما قابل باور نیست چون شما عاشق شمال ایران هستید البته شاید به علت شباهت زیادی که این منطقه با ایتالیا دارد و نگاه و سلیقه ی عکاسان با هم متفاوت است و این شاید ناشی از نگاه من است من عکاسی هستم که علاقه زیادی به بیابان دارم.

وی در خصوص ویژگی های یک عکاس خوب خاطرنشان کرد: عکس با سه عنصر"چشم" و "ذهن" و "دل" گرفته می شود کسی که می خواهد عکس بگیرد با چشمش به سوژه نگاه می کند با فکر از سوژه مورد نظر عکس می اندازد و احساسات را در این تصاویر دخیل می کند،گاهی اوقات مشخص است که عکس با چشم خوب انداخته شده است اما در آن احساسات دخیل نیست، مثلا برای عکسهای خانواده که ذهن در آن دخیل نیست اما احساس زیای در این عکسها وجود دارد زیرا خانواده ها فقط می خواهند لحظه ای را ثبت کنند و ثبت آن لحظه برایشان از همه چیز مهمتر است.

ریکاردو زیپولی گفت: اگر من ایران شناس نمی شدم عکاس هم نمی شدم ،این روز ها روزهای خوبی برای من است سال ۱۳۷۲ که به ایران آمدم تصور نمی کردم که چند سال بعد در چنین موزه ای آثارم به نمایش گذاشته شود.

این عکاس ایتالیایی افزود:عشق به ایران باعث شد که به عکاسی روی بیاورم تا ایران را به جهان نشان دهم من عاشق ایران هستم دوست داشتم دیگران هم این زیبایی را می دیدند تا چندین سال نمی توانستم غیر از ایران از کشور دیگری عکس بگیرم تا ۴ سل فقط از ایران عکس انداختم تا جایی که فعالیت عکاسی ام جدی تر شد و سال ۷۵ آرشیو بزرگی از ۳۵ کشور دنیا دارم که این عکس ها را در وب سایتم گذاشتم که تا به حال عکسهای ۱۰ کشور را در وب سایت قرار داده ام و هر ماه یک کشور اضافه می کنم.

وی افزود: من با یک اتفاق تصمیم گرفتم انعکاس شب در شیشه پنجره سوژه ای شد تا از شهر ونیز با این نگاه عکس بگیرم و از این سوژه ۱۰۰۰ عکس دارم ونیزی که من در عکس های ساخته بودم ونیزی تخیلی بود و با واقعیت متفاوت بود و این تصاویر را با اشعاری از بیدل دهلوی به نمایش می گذارم تحقیق مفصلی درباره کلمه آینه در ابیات بیدل انجام دادم و هر عکس را همراه با یک شعر مرتبط از بیدل منتشر کردم. در کل می‌توان گفت این ابیات و عکس‌ها ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند، همچنین نکته‌ای در این بین وجود دارد و آن اینکه آینه‌ای که بیدل در آن دوران از آن سخن گفته، ساخته ونیز است و در زمان رنسانس آینه‌های ونیزی به ایران می‌رسیده و این انعکاسی که من اکنون در شیشه‌های ونیز می‌بینم پیوندی بین من و بیدل ایجاد می‌کند.

وی در خصوص عکاسی از شهر ونیز گفت: ونیز آنقدر زیبا است که نمی توان دست در عکس های آن برد،در حالی که عکس رابطه بین عکاس و واقعیت است .

● درباره ریکاردو زیپولی :

پروفسور ریکاردو زیپولی Riccardo zipoli ، استاد برجسته‌ی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه ونیز و متولد سال ۱۳۳۱/ ۱۹۵۲ شهر پراتو Prato در ایتالیاست.

وی تدریس در دانشگاه را از سال ۱۳۵۴/ ۱۹۷۵ آغاز کرد و در سال ۱۳۶۶/۱۹۸۷ به مقام استادی رسید.

از سال ۱۹۸۷ تا کنون پروفسور ریکاردو زیپولی عهده دار کرسی زبانشناسی ایرانی و زبان و ادبیات فارسی دپارتمان مطالعات اروپا و آسیا دانشگاه ونیز میباشد. وی متخصص زبان های ایرانی است ومطالعات ارزشمندی در باره شعر غنائی فارسی وترجمه های شایان توجهی از آثار ادبی فارسی چه در زمینه نثر و چه در رابطه با شعرمنتشر کرده است که از آن جمله می توان به آثار زیر اشاره کرد:کتاب ِ"رمزبندی و رمز گشایی در شعر فارسی" (رُم، ۱۳۶۷/۱۹۸۸)،"آمار و پرو‍ژه پ‍ژوهشی Lirica Persic" ( ونیز،۱۳۷۲/۱۹۹۳)، "فنّّ‌ّ ِِ جواب: پاسخگویی‌های امیر علیشیر نوایی به حافظ و جامی" ( ونیز،۱۳۸۲/ ۲۰۰۳)و" سهم خواجه نصیرالدین طوسی در تکمیل نظریه‌ی قافیه در شعر عربی و فارسی" (ونیز،۱۳۸۲/۲۰۰۳).

زیپولی در چند سال اخیر مطالعات و تالیفاتی در زمینه کامپیوتری کردن شعر فارسی و انتقال اطلاعات مربوط به آن در برنامه های خاص پژوهشی از طریق تکنولژی مدرن داشته که مورد توجه بسیاری از ایرانشناسان قرار گرفته است.به علت علاقه و توجه خاص به شعر فارسی، از سال ۱۹۸۹ به ویراستاری و انتشار آثار شعرای بزرگ ایران در ایتالیا مشغول است.

پروفسور زیپولی گذشته از مطالعات و انتشارات گوناگون در زمینه زبان وادبیات فارسی، دوره های تدریسی کوتاه مدت و کنفرانس های متعددی نیز در دانشگاه های خارج از ایتالیا مانند دپارتمان فرهنگ و زبان های خاورمیانه دانشگاه کلمبیای نیویورک و دپارتمان مطالعات آسیائی دانشگاه کمبریج بعهده داشته است.

پروفسور زیپولی علاوه بر کرسی استادی زبانشناسی ایرانی و زبان و ادبیات فارسی (سال های سوم و چهارم) سمت ریاست دپارتمان مطالعات اروپا و آسیا را نیز بعهده دارد

ایشان در زمینه‌ی ترجمه نیز کارنامه معتبری دارد که از آن جمله است ترجمه کتاب "قابوسنامه" به زبان ایتالیایی و ترجمه‌ی تعداد قابل توجهی از اشعار شاعران سبک هندی( مخصوصاً صائب و بیدل) به زبان ایتالیایی. زیپولی دو مجموعه از شعرهای عباس کیارستمی، فیلمساز نامدار ایرانی را نیز به ایتالیایی برگردانده است: "همراه با باد"Con il vento (میلان،۱۳۸۰/۲۰۰۱) و "گرگی در کمین" Un lupo in agguato(تورین۱۳۸۲/۲۰۰۳).

● عکاسی،عشق بزرگ ریکاردو زیپولی

اما علاوه بر پژوهش و تدریس و ترجمه، عشق بزرگ استاد زیپولی، عکاسی و به ویژه عکسبرداری از مناظر طبیعی است. او در سفرهای متعدد خود به ایران، همیشه بخشی از سفر را صرف ایران گردی و عکاسی از چشم ‌اندازهای طبیعی کشور ما کرده است به طوری که اکنون مجموعه‌ی بزرگی از اسلایدهای مناظر ایران و بسیاری از کشورهای دیگر را در بایگانی خود داشته و چند نمایشگاه عکس درباره مناظر ایران برگزار کرده. وی کتابی نیز با اشعار سهراب سپهری با عنوان: باغی در صدا (Un Giardino nella voce) همراه عکس هائی از مناطق مختلف ایران منتشر کرده است.

استاد زیپولی، علاوه بر تجربه‌های شخصی و خودآموزی در عکاسی، دوره‌ی فیلمسازی و عکاسی را نیز در مرکز سینمای تجربی رُم به پایان برده و دیپلم این مرکز را نیز دریافت کرده است. نخستین نمایشگاه انفرادی عکس‌های او در اکتبر ۱۹۷۶/ مهر ۱۳۵۵ در مؤسسه‌ی هنرهای معاصر لندن برگزار شد. سپس در سال ۱۳۵۶/ ۱۹۷۷ تعدادی از عکس‌های خود را در دوسالانه‌ی هنر سائوپائولو در برزیل، به نمایش گذاشت.

از آن تاریخ به بعد، نمایشگاه‌های گوناگونی از عکس‌های او در شهرهای مختلف ایتالیا از جمله میلان، ونیز، بولونیا، پراتو و بولزانو برپا شده است.

وی نمایشگاه عکسی را هم با عنوان "تا شقایق هست" در اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۳/۲۰۰۵ در گالری راه ابریشم تهران برگزار کرده است.

«ریکاردو زیپولی» عکاس ایتالیایی قرار است نمایشگاهی از آثارش را درباره ایران با موضوع «چشم درون» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار کند.