مراسم بزرگداشت حسین منزوی به مناسبت چهارمین سال درگذشت این شاعر برگزار شد.

محمدعلی بهمنی در این مراسم كه روز سه‌شنبه با عنوان «ماه غزل ایران» برگزار شد، در سخنانی گفت: از نظر سن و سال، منزوی چهار سال از من کوچک‌تر بود؛ ولی شعر منزوی چهار قرن از شعر من بزرگ‌تر است. او در غزل، برای همه‌ی ما، و مخصوصا برای من، افق‌ساز بوده است. منزوی گستره‌ای را برای تمام عزیزانی که در آینده به چنین شکل شعری، ارادت درونی پیدا می‌کنند، ایجاد كرده است.این شاعر بزرگ از پلی که به همت ابتهاج بین غزل دیروز و امروز ایجاد شده بود، عبور کرد و سماع غزلی را به ما نشان داد.

این شاعر در ادامه خاطرنشان كرد: منزوی گرچه گاه از شهرش گلایه می‌كرد، ولی عشقی که به زنجان داشت، سبب می‌شد در دقایق خاصی که ما فکر می‌کردیم حتما در تهران در کنار من و دیگر دوستان خواهد ماند، برای رفتن به زنجان شوریده‌سری عجیبی پیدا كند. آن‌چه من از منزوی می‌گویم، یک حس جدا از درک منزوی و حس پیوستن با منزوی بوده است؛ ولی شما که با او در این شهر زیسته‌اید، هم درک پیوسته، هم با منزوی بودن و هم زیستن با غزل‌هایش را تجربه کرده‌اید.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان نیز در این مراسم گفت: سقف بلند فرهنگ و هنر ایران اسلامی همواره بر پایه‌ی همت مردان بزرگی استوار بوده است که با بذل جان و زندگی خویش، پایه‌های زندگی را استوار کرده‌اند. عیار بالای عشق و احساس در وجود این عزیزان، بی‌توقعی، پرهیز از شهرت‌طلبی و علاقه‌مندی به گمنامی، از ویژگی‌های این مردان بوده و منزوی، از جمله‌ی این مردان است.

رضا دینی ادامه داد: عقیده‌ی بنده این است که منزوی، منزوی نبوده است. او در دوران حیاتش با سرودن شعرهای شورانگیزش به ما می‌فهماند در دنیای بزرگی زندگی می‌کند و گوشه‌نشین و منزوی نیست. اکنون هم كه از میان ما رفته، منزوی نیست؛ زیرا یاد و خاطره‌اش در میان ما و تمام ایرانیان زنده می‌ماند. البته باید به این مهم نیز توجه کنیم که تمام مردان بزرگ در عصر خود و در محدوده‌ی جغرافیایی زندگی خود ناشناخته بودند. آن‌ها آن‌قدر به ما نزدیک‌اند که نمی‌توانیم بزرگی‌شان را بشناسیم.

همچنین خلیل جوادی در سخنانی عنوان كرد: این‌گونه گردهمایی‌ها برای پاسداشت بزرگان ادب و هنر، اتفاق خجسته‌ای است که در سال‌های اخیر می‌افتد. بی‌شک، حسین منزوی یکی از تأثیرگذارترین شاعران عصر حاضر است و این تأثیرگذاری به دلیل نگرش ویژه‌ی حسین منزوی به پدیده‌های پیرامون خود و تبلور این دگرگونه دیدن در آثار اوست. با مرور کوتاهی بر آثار منزوی، درمی‌یابیم او هیچ‌گاه در عمر شاعری خود مقلد نبوده و سبک و شیوه‌ی منحصر به فردی داشته است. ما در تک‌تک واژه های شعری او، نشانه‌های شاخصی می‌بینیم و امضای منزوی را در پای تک‌تک واژه‌های شعرهایش مشاهده می‌کنیم.

خالق مجموعه‌ی شعر "خیابان‌خواب‌ها" تصریح کرد: منزوی شاعر شگفتی‌ها و اعجازهاست. ملت ایران، بخصوص مردم زنجان، باید به داشتن چنین هنرمندی ببالند؛ ولی در آن‌سوی سکه، یکی از کارهای ناروای ما، شاید این باشد که به جای ارزیابی و کاوش در کارهای هنری یک هنرمند، به تخریب شخصیت او و کنجکاوی در مسائل خصوصی‌اش می‌پردازیم. منزوی به دلیل متفاوت بودنش، مرد بزرگی بود و کسانی که میان هنجارها و کلیشه‌های فرهنگی و اجتماعی، برای خود به دنبال تمایز و تشخص بودند و هستند، بدیهی است که متفاوت بودن را برنتابند و همین‌طور حسین منزوی را. زان نگنجید در سرای سترگ / که جهان خرد بود و او بزرگ.

جوادی همچنین گفت: منزوی در این آب و خاک بسیار مظلوم واقع شده بود، چه در زمان حیات پربارش و چه بعد از وفات. چه کوچک‌مردانی که بعضا در برخی روزنامه‌ها با تاختن به این مرد بزرگ و استاد مسلم شعر، پی آن بودند که برای خود، کلاهی از این نمد بسازند. دردناک‌تر از هر چیز دیگر، این‌که در همین شهر زنجان، به جز عده‌ای محدود که او را می‌شناختند، هر از گاهی که از مردم عادی زنجان درباره‌ی او می‌پرسیدم، به کل، خالی‌الذهن بودند و او را نمی‌شناختند. در صورتی‌که حسین منزوی در بین اهل فکر و اندیشه، در اقصا نقاط عالم، شناخته شده بود.

سپس غلامرضا طریقی - شاعر زنجانی - گفت: منزوی در مضمون شعر و غزل تغییرات بنیادی ایجاد کرده است. غزل دیروز، غزل عرفان‌زده‌ای بود که با آسمان رابطه داشت و یا حداقل وانمود می‌کرد که رابطه‌ای دارد. اما منزوی رابطه‌اش را با عرفان، به مفهومی که در گذشته وجود داشت، قطع کرد و بیش‌تر بر وجود عقل و آدمی، تکیه کرد. حتا در برخی موارد، می‌توان غزل او را اومانیستی خواند. غزل منزوی بر آن است که بر طبیعت غلبه کند. او در بسیاری موارد با طبیعت جهان کنار نمی‌آید؛ در حالی‌که در غزل گذشته، شاعر چنین نگرشی به جهان و طبیعت نداشت.

وی همچنین اظهار كرد: منزوی از اسطوره‌ها استفاده کرده است؛ اما جهان پیرامونش را با عقل می‌سنجد؛ در حالی‌که نگرش و جهان‌بینی غزلسرایان دیروز کاملا اسطوره‌یی است. ابعاد غزل منزوی گسترده‌تر از ابعاد غزل دیروز، از بعد زمان و مکان، است. او در نگرش شاعر به عشق و معشوق تغییر ایجاد کرد و ابداعات بدیعی را در شعر متجلی ساخت.

طریقی درباره‌ی قدرت شعرهای منزوی گفت: غزل منزوی، برخلاف غزل بسیاری از شاعران امروز، ظریف‌کاری‌های غیرطبیعی ندارد. اگر چه او به زیبایی و گاهی حافظ وار، غزلش را آراسته است؛ اما چنان به تذهیب شعرش نشسته است که نمی‌توانیم قاب پرنقش و نگار را از اصل تابلو تشخیص دهیم. او در شعر، معما نساخته است؛ هر چند از ایهام بهره برده است. غزل منزوی، برخلاف غزل دیروز، وصفی است و این یکی از پیشنهادهای نیما یوشیج است که منزوی از آن استفاده می‌کند. او به دیدن عادت دارد و فقط چیزی را که می‌بیند، به جهان شعرش وارد می‌کند.

در این مراسم كه به همت انجمن ادبی اشراق، اداره‌ی کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان و اداره‌ی کل امور کتابخانه‌های عمومی استان زنجان در سالن اجتماعات کتابخانه‌ی عمومی سهروردی زنجان برگزار شد، تعدادی از شاعران حاضر شعرهایی را به یاد حسین منزوی خواندند.