پانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان در حالی به آخرین روز خود رسیده كه صرف‌نظر از افتتاحیه، امید می‌رفت طبق گفته مسوولان در ادامه، شاهد عنصر نظم به عنوان شاخصه اصلی جشنواره باشیم، اما تنها نكته‌ای كه در این چند روز به چشم نخورد، همان نظم و انضباطی است كه وعده داده شده بود.

همه شواهد در طول ۴ روز برگزاری جشنواره پانزدهم تئاتر كودك و نوجوان البته با پیشوند بین‌المللی این نكته را به اثبات می‌رساند كه هنوز با وجود سال‌ها تجربه، ما در ساده‌ترین و اساسی‌ترین مراحل برگزاری یك رویداد نمایشی، دچار ضعف شدید برنامه‌ریزی، مدیریت، اجرا، تاثیرگذاری، جریان‌سازی و در یك كلام، ضعف بنیادین در ساختار مهندسی فرهنگی خود هستیم. نكته‌های این جشنواره را می خوانید:

● داوران قلابی‌

روز دوم جشنواره، اتفاقی عجیب همه را شگفت زده كرد. نمایشی از شهرستان ساری در بخش مسابقه ایران جشنواره در سالن شیخ بهایی با حضور ۳ نفر كه ادعا می‌كردند داوران جشنواره هستند به روی صحنه رفت، در حالی كه داوران پشت در مانده بودند و آن ۳ نفر نیز تا كنون شناسایی نشده‌اند. پس از ۲ روز داوران متوجه شدند تمامی كارهای حاضر در جشنواره تنها یك اجرا دارند در حالی كه یك تجربه ساده در برگزاری جشنواره‌ها ثابت كرده كه به دلیل حجم بالای آثار حاضر در جشنواره و كمبود داوران، كارها حد اقل باید در ۲ روز متفاوت اجرا داشته باشند اما باز هم در بدعتی نوین از سوی مسوولان برگزاری، كارهای نمایشی تنها در یك روز ۲ اجرا داشتند.

داوران از كیفیت نازل آثار ایرانی حاضر در جشنواره گله‌مند بودند و به خود نوید كارهای بهتر را درروزهای آتی می‌دادند و به خبرنگاران برای پاسخ به همین كیفیت نازل لبخند می‌زدند یا سكوت می‌كردند.

● نشست‌های تخصصی روی پشت بام‌

▪ ستاد خبری جشنواره در ارایه اخبار بسیار كند عمل می‌كند و تمام تلاش خود را بر انتشار بموقع بولتن روزانه متمركز كرده است.

▪ نشست‌ها ی تخصصی شبانه با حضور استادان و داوران خارجی حاضر در جشنواره، در آخرین ساعات شب (۱۱ شب) در بام هتل صفوی در حالی برگزار می‌شود كه حاضرین خوابند یا از سرما تنها به فكر رهایی از این نشست هستند.

▪ در سالن‌های نمایشی، مردم مدام رفت و آمد می‌كنند و بیشتر سالن‌ها به جای تعریف تئاتر و فرهنگ مخاطب سازی برای ایشان شبیه پارك است كه در این میان گروه‌ها و بخصوص گروه‌های خارجی در طول اجرا مجبور به تذكر سكوت و كمتر جا به جا شدن مخاطبان به‌جای تمركز بر اجرای صحنه هستند.

▪ خبرنگارها كه روزهای ابتدایی كمی عزیز بودند، روز سوم یا به آنها ماشین برای انتقال به سالن داده نمی‌شود یا از ایشان می‌خواهند برای خودشان تاكسی تلفنی بگیرند.

● بین المللی شدن به روش ما

همه آنچه ذكرش رفت و تعداد دیگر كه بیان نشد، اما می‌توان از این مجمل حدیث حیرانی آنها را نیز خواند موید این نكته هستند كه متولیا ن نمایش تنها به فكر پاسخگویی به بالا دستی‌های خود هستند. تكثر برگزاری جشنواره‌های بی‌برنامه و تلاش برای بین‌المللی كردن آنها و ثبت جهانی تنها به افزودن آمار كمی كارهای فرهنگی در كشور منجر می‌شود.

در حالی كه پیش از تلاش برای بین‌المللی كردن هر جشنواره باید شیوه‌های برنامه‌ریزی برگزاری جشنواره‌ها را بخصوص در شرایط بین‌المللی بودن آنها آموخت، مگر این‌كه متولیان جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان در كنار ثبت جشنواره خود در فهرست جشنواره‌های بین‌المللی جهان، بی‌نظمی‌های آن را در تمام زمینه‌ها به ثبت رسانیده باشند كه اگر این‌گونه باشد، باز هم نشان از متفاوت بودن جشنواره‌های ما در قیاس با تمام دنیا خواهد داشت و اگر نه، لزوم برگزاری این چنین جشنواره‌هایی در دستیابی به چه اهدافی نهفته است؟!