حالا، پس از سال ها کار با سفال، مهدی انوشفر نه فقط اوج پختگی و کمال در فرم، غایت اجرا و زیبایی بلکه بازگشت دوباره خود را به سنت نشان می دهد؛ کارکرد با سفال و از سفال شکل فلز را بیرون آوردن، کاربرد رنگ های ترکیبی زیبا، سبز زیتونی شگفت انگیز، اخراهای چشم نواز و آبی های آسمانی که آسمان های فیروزه یی سرزمین مادری را تداعی می کند، سطوح صیقلی به ویژه در گل های کوکنارش که در اوج پختگی و مهارت و کمال اند و از همه مهم تر، رسیدن به این میزان سادگی از پس طی مسیری طولانی از بازی با فرم و با طرح و شفافیت ذهن. اما سفالگر کهنه کار، تخیل را یکسره کنار گذاشته است و در نمایش توانایی های اجرایی اش به همان پرندگان و آبخوری ها و فرم های کروی و دایره و بیضی و پرداختن به نقوش و طرح های قرینه برگرفته از سنت بسنده کرده است.

در واقع دوباره به سرزمین مادری بازگشته و به نمایش استادی اش در توانایی کار با سفال اکتفا کرده است. هیچ جایی برای شکاف در فرم ها، برای دستکاری در ریشه های کهن باقی نگذاشته است. همه سطوح منحنی ها و کره ها صیقل یافته اند و رنگ ها در نهایت چشم نوازی و دلپذیری اند.نمی دانم از پس این تجربه، انوشفر به کجا و کدام سو خواهد رفت. به نظرم می رسد کار او با سفال به جایی رسیده که ما را به نمونه های کهن تر صدها سال پیش در موزه ها عودت دهد.