سفالینه های این هنرمند پایدار، با کار مستمر و مداوم- خوب یا بد- همه ویژگی های این هنر کاربردی را در خود دارد؛ بشقاب ها و کاسه های سفالی با رنگ های گرم و برآمده از خاک و (به قول مصطفی دشتی، در بروشور نمایشگاه) یادآور میبد یزد و ابیانه و بیابان های خوزستان، همه صلابت و خشکی و گرمای خاک تفته کویر و بیابان را دارد و همه آن رنگ های درخشان (قهوه یی ها و اکرها) را در همه آن بریدگی ها و ناصافی هایی که خاک کویر را تداعی کند و رنگ های سبز برگرفته از طبیعت و زردی آفتاب و آبی های دریا را و (باز به قول دشتی) سادگی و مهر و علاقه به خاک و سرزمین و سفال و کوره را.پیشدستی ها و بشقاب ها و کاسه ها را می شود به دیوار زد و خانه را تزیین کرد و می شود از کاربرد واقعی شان لذت برد.در یک نگاه شاید به نظر نرسد آقای سیروسی کاری مهم انجام داده است. اینها ساده ترین شکل تبلور خاک و راحت ترین و ساده ترین شکل سفال سازی است، اما سادگی و بی پیرایگی کار اوژن سیروسی، ایستادن در جایی نزدیک به اصل و منشاء سفال، یادآوری تاریخ سفال سازی و یادآوری اینکه چگونه این هنر، صنعت و فن به وجود آمده است همه آن کاری است که سیروسی کرده است؛ بازگشت به سادگی اولیه، به ریشه و اصل. انگار همه این سال ها باید طی می شد تا به اصل خاک رس رسید.