شاید بهتر باشد داربی اینتر- میلان را به جای نسبت ۴۶ به ۴۰ امتیازهای دو تیم، برمبنای ۱۵۳ به ۱۲۷ میلیون یورو دستمزدی که بازیکنان این تیمها سالانه از دو باشگاه ثروتمند میلانی دریافت می کنند، پایه گذاری و جدول رده بندی را بر این اساس ترسیم کنیم.

تازه اگر قرار باشد رقمی که این باشگاهها هرساله برای این دوتیم هزینه می کنند را به طور واقعی پیدا کنیم، باید این ارقام را خیلی راحت دوبرابر کنیم. اگر اسکودتو این فصل ایتالیا از شهر میلان و از داربی این دوتیم عبور می کند، باید برای همه روشن و مفهوم باشد که اکثر مواقع پول و سرمایه در این کشور درزمین فوتبال تفاوت ایجاد می کند. اگر این پولها به صورت اشتباهی خرج شده باشند، آنگاه ضرر و زیان ناشی از آن هم بیش از اندازه خواهد بود. مثل ۵۰ میلیون یورویی که یوونتوس در تابستان گذشته دور ریخت و امروز هم با ۱۱۵ میلیون یورو درنظرگرفته برای دستمزد کل بازیکنان خود، کلاه بزرگی روی سر باشگاه بینکونری گذاشته زیرا یووه به زحمت در جایگاه پنجم جدول رقابتها قرار می گیرد.

اما علاوه بر پول، داربی میلان چیزهای دیگری هم یادآوری می کند. بی قراری های مورینیو و خونسردی محض لئوناردو. ضربه های ایستگاهی اسنایدر و پیرلو و دریبلهای بالوتلی و رونالدینیو. ولی پول همیشه اهمیت دارد و درنهایت همین پول تفاوت اصلی بین تیمها را رقم می زند.

سرنوشت اسکودتو این فصل ایتالیا در محفل ثروتمندترین و ولخرج ترین باشگاههای این کشور رقم می خورد. باشگاههایی که مثل بارسلونا و رئال مادرید، بهشت بازیکنان نیستند و حتی هفت ماه پیش کاکا و ایبراهیموویچ، بهترین و گرانترین بازیکنان خود را به همین تیمها فروختند ولی همچنان در زمره لوکس ترین تیمهای فوتبال دنیا محسوب می شوند.

وداع کاکا نه تنها ۶۵ میلیون اکسیژن خالص برای میلان به ارمغان آورد، بلکه سبب پس انداز دهها میلیون یورو از ثروت این باشگاه برای تأمین دستمزد او شد. همین قضیه در مورد ایبرا صدق می کند که ۷۵ میلیون یورو خالص به موراتی داد و رئیس اینتر را از شر دستمزد ۱۲ میلیون یورویی مهاجم سوئدی خلاص کرد. در بارسلونا ایبراهیموویچ به طور رسمی دستمزد کمتری دریافت می کند و خودش می گوید که این کار را به دلیل انگیزه فراوان برای قهرمانی در لیگ قهرمانان که آرزوی دیرینه اوست، انجام داده است. ولی آیا کسی این حرف را باور می کند؟

وضعیت میلان و اینتر به دلیل این هزینه ها و ولخرجی ها خیلی هم رو به راه نیست و زنگ خطر ابتدا برای میلان به صدا درآمده است. فرزندان برلوسکونی، پدر را متقاعد کرده اند که از بریز و بپاشهای همیشگی خودداری کند و به همین دلیل بعد از فروش کاکا، هیچ بازیکنی در سطح او به این تیم اضافه نشد و میلان فقط هونته لار را خریداری کرد. و حتی شایعاتی مبنی بر فروش باشگاه هم بعد از ۲۰ سال حضور مقتدرانه برلوسکونی به گوش می رسند.

به هرحال و باوجود فروش بهترین بازیکنان، میلان و اینتر همچنان صاحب رکورد بالاترین دستمزدهای فوتبال ایتالیا هستند. ساموئل اتوئو، اولین بازیکن در این کشور است که سالانه به طور خالص ۱۰ میلیون یورو از اینتر حقوق می گیرد و تازه در مهمترین بازی فصل هم به دلیل تداخل بازیهای کامرون در جام ملتهای آفریقا با دیگر لیگهای اروپایی، غایب است. رونالدینیو دومین بازیکن در ایتالیاست که دستمزد سالانه او تقریبا ۸ میلیون یورو تعیین شده ولی با توجه به درخشش خیره کننده او در این فصل که هیچکس انتظارش را نداشت، از تمدید قرارداد او صحبت می شود. اما مسلما در زمان تمدید قرارداد، دو طرف با مشکل مواجه خواهند شد برای اینکه گالیانی مدتهاست که زیر بار امضای دستمزدهای کلان نمی رود. در اینتر دستمزد متوسط بازیکنان ۴ میلیون یورو در سال است و در میلان این رقم تا ۳ میلیون یورو کاهش می یابد. میلان در این فصل شروع به استفاده از بازیکنان تیم جوانان خود نظیر انتونینی و آباته کرده که دستمزد آنها اصلا به میلیون یورو نمی رسد.

در اینتر ارزان ترین بازیکن رختکن سانتون است ولی بالوتلی به زودی خیلی بیشتر از یک میلیون و نیم یورویی که دریافت می کند، ارزش خواهد داشت. روی نیمکت هم نوعی تغییر راهبردی در میلان رخ داد. مورینیو تقریبا سالی ۱۱ میلیون یورو دریافت می کند که او را به یکی از گرانترین مربیان دنیا تبدیل کرده ولی همچنان نسبت به ۱۶ میلیون یورویی که اسکولاری از ازبکها می گیرد، در سطح پایین تری قرار می گیرد. تغییر آنچلوتی با لئوناردو هم به دلیل مشکلات اقتصادی رخ داد. کارلتو سالی ۵ میلیون یورو دستمزدخالص دریافت می کرد ولی لئوناردو به زحمت به ۲ میلیون یورو می رسد و پنج برابر کمتر از مرد پرتغالی حقوق می گیرد. اینتر و میلان و به خصوص روسونری تصمیم به کاهش هزینه های خود گرفته اند ولی همچنان از ظرفیت مالی زیادی نسبت به دیگر تیمها برخوردارند.

در انگلیس لیگ برتر در حال انفجار است. منچستریونایتد با بیش از ۸۰۰ میلیون یورو قرض، سمبل این بحران محسوب می شود. در ایتالیا فوتبال دوران بحرانی خود را که باعث شد فیورنتینا، لاتزیو و ناپولی از دوران اوج خارج شوند، پشت سرگذاشته و تیمها درس خوبی از آن گرفتند. اگر قرار باشد روزی در فوتبال ایتالیا، قانون پلاتینی وارد شود ( این قانون خرج کردن بیش از میزان درآمد سالانه را برای تیمها ممنوع می کند و درصورت تخلف آنها، جریمه ای معادل عدم ثبت نام تیمها در رقابتهای مختلف برای آنها در نظر می گیرد) میلان و اینتر و خیلی باشگاههای دیگر رسما بلوکه خواهند شد. تنها راه ممکن کاهش دستمزدهای نجومی است که الان همه تیمها روی آن کار می کنند. کل دستمزدهای اینتر برای بازیکنانش با ۱۵۳ میلیون یورو، حداقل ۲۰ درصد از میلان با ۱۲۷ میلیون یورو دستمزد سالانه و ۳۵ درصد از یووه با ۱۱۰ میلیون یورو و دو برابر رم با ۷۰ میلیون یورو و ۵ برابر پارما با ۳۰ میلیون یورو و ۱۰ برابرکالیاری با ۱۵ میلیون یورو است! وتا زمانی که پول باشد، قطعا موراتی به این وضع ادامه خواهد داد...